หลังลงจากเขา ลู่เหวินเซิงก็เห็นว่าเป็นเวลาห้าโมงครึ่งแล้ว ระหว่างทางเธอพบสมาชิกในหมู่บ้านหลายคน พวกเขามองเธอด้วยสายตาแปลก ๆ บางคนถึงกับหลบอยู่ในมุมมืดแล้วชี้ไม้ชี้มือซุบซิบนินทาเธอ
นี่มัน…แพร่ไปแล้วเหรอ?
มุมปากเธอยกขึ้นน้อย ๆ ในใจก็พอใจ ดูท่าคนที่ลงชนบทมานานจะทำงานได้มีประสิทธิภาพไม่เบา!
ลู่เหวินเซิงสะพายตะกร้าเดินกลับไปที่พักของปัญญาชนที่ลงชนบทด้วยอารมณ์ดีสุด ๆ แต่เธอหูดีมาก ด้านหลังยังมีคนไม่น้อยกำลังซุบซิบนินทาเธออยู่
“นี่ ได้ยินหรือยัง หล่อนนอนแล้วละเมอเดินด้วยนะ”
“หมายถึงหล่อนเหรอ?”
“ใช่! ไม่ผิดแน่ เมื่อวานฉันยังเจอหล่อนเลย”
“จุ๊ ๆ สาวสวยขนาดนี้ น่าเสียดายจริง ๆ”
“นั่นสิ ใครจะว่าอย่างอื่นล่ะ ได้ยินปัญญาชนหลี่บอกว่าหล่อนเป็นคนป่วยทางจิต!”
“จริงเหรอ?”
“จริงสิ!”
“พอเถอะ อย่าพูดแล้ว! ปัญญาชนมาแล้ว”
พี่สาวคนสุดท้ายส่งสายตาให้กลุ่มผู้หญิงที่กำลังนินทาลู่เหวินเซิงอยู่ พลางบอกให้ทุกคนมองคนสามคนที่อยู่ด้านหลัง
ตอนนั้นพวกเธอถึงเพิ่งสังเกตเห็นปัญญาชนที่อยู่ไม่ไกล จึงรีบหุบปาก พวกเขามาจากรุ่นเดียวกัน ใครจะรู้ว่าในกลุ่มนั้นมีคนสนิทกับปัญญาชนลู่ แล้วจะมาช่วยระบายความโกรธแทนเธอหรือเปล่า
ที่จริงเสิ่นหลิงหลิงกับอีกสองคนได้ยินคำซุบซิบนินทาพวกนั้นหมด แต่ก็โต้แย้งอะไรไม่ได้ ทำได้แค่ถลึงตาใส่พวกเธออย่างขุ่นเคือง
ป้าสองสามคนรู้ตัวว่าผิด จึงทักทายอย่างกระอักกระอ่วน
“อ้าว ไปสหกรณ์มาหรือ?”
“แน่นอนสิ ซื้อของมาเยอะแยะเลยนี่!”
“นั่นสิ คนมาจากในเมืองมีเงินกันทั้งนั้น ไม่เหมือนพวกเรา”