มองใบหน้ายิ้มแย้มของลู่เหวินเซิง แล้วก้มมองน้ำตาลแดงสองชั่งในมือ...
ซุนไฉ่เฟิ่งกัดฟันกระทืบเท้า ก่อนจะยอมปล่อยให้เธอเข้ามาในที่สุด
“เยาวชนลู่ รีบเข้ามาสิ เป็นคนกันเองทั้งนั้น มีอะไรก็ค่อยพูดกัน จะหอบของมาทำไม!”
“ฮ่า ๆ คุณป้าพูดถูกแล้วค่ะ”
ลู่เหวินเซิงเดินตามซุนไฉ่เฟิ่งเข้าไปในห้องโถงใหญ่ ก็เห็นหัวหน้าหมู่บ้านหลี่กำลังนั่งรับลมอยู่ เธอจึงรีบเดินเข้าไปทัก
“คุณลุงหลี่ กินข้าวหรือยังคะ ถ้ายังไปกินที่พักของปัญญาชนที่ลงชนบทกับพวกเราสักหน่อยไหมคะ~”
หัวหน้าหมู่บ้านหลี่คิดในใจ: ยัยนี่ทำตัวสนิทสนมเก่งจริง ๆ สินะ?
“เยาวชนลู่ มาหาลุงมีธุระอะไรหรือ?”
เห็นเขาทำท่าทางเป็นทางการ ลู่เหวินเซิงก็ไม่อ้อมค้อม รีบพูดตรง ๆ ว่า
“คุณลุงหลี่ ฉันอยากย้ายออกไปอยู่ข้างนอกค่ะ”
หัวหน้าหมู่บ้านหลี่ตกใจมาก “อยู่ดี ๆ ทำไมถึงไม่อยู่ที่พักของปัญญาชนแล้วจะย้ายออกมาล่ะ? จะย้ายไปอยู่ที่ไหน? ในหมู่บ้านก็ไม่มีบ้านว่างนะ!”
ซุนไฉ่เฟิ่งเองก็ถูกหญิงสาวตรงหน้าทำเอาตกใจ เรื่องนี้จัดการยากจริง ๆ เธอเริ่มรู้สึกเสียดายที่รีบรับน้ำตาลแดงมาเร็วเกินไป พอมองสีหน้าสามีแล้ว เธอก็ค่อย ๆ วางน้ำตาลสองชั่งลงบนโต๊ะ
หัวหน้าหมู่บ้านหลี่คิดในใจ: เดี๋ยวนะ เมียฉันแอบรับของจากคนอื่นโดยไม่บอกฉันเหรอ?
แต่พอเห็นของบนโต๊ะชัด ๆ แววตาของเขาก็เผยความเข้าใจ จึงจำต้องพูดเพิ่มอีกประโยค
“ลองบอกเหตุผลก่อนสิว่าทำไมถึงอยากย้ายออกมา”
เห็นว่ายังพอมีทางคุยกันได้ ลู่เหวินเซิงจึงแสร้งทำท่าทางน้อยใจ ก้มหน้าลง ผ่านไปนานถึงค่อยเค้นเหตุผลออกมาได้
“คืออย่างนี้ค่ะคุณลุงหลี่ พ่อของฉันเสียชีวิตตอนฉันอายุ 9 ขวบ ส่วนแม่ก็ผูกคอตายต่อหน้าฉัน ตั้งแต่นั้นมาฉันก็ป่วย อาการคือเดินละเมอ...