หลังจากทุกคนทักทายกันเสร็จ ลู่เหวินเซิงก็หิ้วห่อเล็กห่อใหญ่ออกจากสหกรณ์ ของทั้งหมดเป็นของที่ป้าซ่าวมอบให้ พอเงยหน้ามองท้องฟ้า ก็เห็นว่าใกล้ค่ำแล้ว แผนไปตลาดมืดคงต้องเลื่อนไปพรุ่งนี้
ในกระสอบป่านไม่รู้ใส่อะไรไว้บ้าง หนักเอาเรื่องทีเดียว ลู่เหวินเซิงหอบแฮก ๆ เดินหาซอยเปลี่ยว พอเห็นว่าแถวนั้นไม่มีใคร ก็หิ้วกระสอบวูบเข้าไปในมิติ แล้วดื่มน้ำพุวิญญาณไปหลายอึกเพื่อเติมแรง ร่างนี้พร่องพลังอย่างหนัก แค่ขยับนิดหน่อยก็อ่อนเปลี้ยไปทั้งตัว
ลู่เหวินเซิงตั้งใจว่าจะบำรุงร่างกายให้ดีในช่วงสองสามวันนี้ ไม่อยากไปถึงชนบทแล้วแบกของไม่ไหว หยิบจับอะไรก็ไม่ได้จนเป็นตัวถ่วง เธอไม่ได้กังวลว่าจะทำงานไม่เป็นหรอก ที่ห่วงจริง ๆ คือถ้าเจอพวกตัวปัญหาแล้วจะสู้ไม่ไหวต่างหาก...
เฮ้อ! ใครจะคิดว่าสักวันคุณหนูเจ้าของโรงฝึกยุทธ์ถึงสามแห่งอย่างเธอจะกลายเป็นไก่อ่อน ชีวิตนี่คาดเดาอะไรไม่ได้จริง ๆ!
พอหายใจคล่องขึ้น เธอถึงนึกขึ้นได้ว่ากระสอบป่านกับขนมสองห่อถูกวางทิ้งไว้ข้าง ๆ ขนมเป็นของที่เถียนมี่ซื้อให้เธอด้วยเงินค่าขนมก่อนแยกกัน จะว่าไป เด็กคนนั้นถึงจะดูเก็บตัวไปหน่อย แต่หัวไวไม่น้อย รู้จักสำนึกบุญคุณด้วย!
ลู่เหวินเซิงยิ้มแฉ่ง เปิดกระสอบแล้วหยิบของข้างในออกมาวางเรียงทีละชิ้น
ตั้งแต่ของเล็กอย่างเข็มกับด้าย ไปจนถึงเครื่องนอน มีครบทุกอย่าง มิน่าตอนหิ้วถึงได้หนักขนาดนั้น ข้างในอัดแน่นไปด้วยเครื่องนอนสองชุด กระบอกน้ำชา กล่องข้าวสองใบ แถมยังมีถุงน้ำร้อนกับไฟฉายอีกอย่างละชิ้น ในผ้าห่มยังห่อเสื้อบุนวมกับกางเกงบุนวมไว้ชุดหนึ่ง ดูก็รู้ว่าเป็นผ้าฝ้ายใหม่