บทที่ 6 สหายตัวน้อย อยากกินลูกอมไหม?
ลู่เหวินเซิงจะไปรู้ได้อย่างไรว่าควรขายราคาเท่าไร เธอจึงได้แต่แสร้งทำท่าเขินอายแล้วพูดว่า “หัวหน้า ฉันยังอายุน้อย พ่อแม่ก็จากไปตั้งแต่ฉันยังเด็ก ไม่ค่อยมีความรู้เท่าไร คุณลองกำหนดราคาให้หน่อยได้ไหมคะ?”
หัวหน้าเถียนอดชื่นชมในใจไม่ได้ว่าเด็กคนนี้ฉลาดจริง ๆ เธอพูดทั้งเรื่องอายุน้อย ทั้งยกพ่อแม่ขึ้นมา แล้วเขาจะเอาเปรียบเด็กสาวได้อย่างไร? ถ้าเขาเอาเปรียบเธอไป คืนนี้พ่อของเธอคงมาหาเขาถึงบ้านแน่
ถุย ๆ ๆ! สมัยนี้พูดแบบนั้นไม่ได้แล้ว ทั้งหมดเป็นเพราะแม่ของเขาคอยบ่นกรอกหูอยู่ทุกวันแท้ ๆ...
กลับเข้าเรื่อง หัวหน้าเถียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบตรง ๆ ว่า
“ตอนนี้ราคาตลาดของงานข้างนอกอยู่ที่ 1,000 หยวน ส่วนตำแหน่งในสหกรณ์เป็นที่ต้องการมากกว่า ราคา 1,200 หยวน แต่กรณีของเธอพิเศษ ฉันให้ 1,500 หยวน เธอคิดว่ายังไง?”
ลู่เหวินเซิงไม่คิดว่าจะได้มากขนาดนี้ ในใจเธอตั้งราคาไว้แค่ 1,000 หยวนเท่านั้น เธอคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า
“ขอบคุณหัวหน้าเถียนนะคะ แต่ฉันเอาเปรียบคุณมากขนาดนี้ไม่ได้ คุณให้ฉัน 1,300 หยวนก็พอค่ะ แต่อยากรบกวนให้ช่วยหาตั๋วบางอย่างให้หน่อย สถานการณ์ที่บ้านฉันคุณก็รู้ ป้าสะใภ้ใหญ่ไม่มีทางช่วยดูแลฉันหรอกค่ะ”
หัวหน้าเถียนได้ยินแล้วก็พลันสงสารขึ้นมา “ได้สิ ช่วงนี้ภรรยาฉันแลกตั๋วไว้ไม่น้อย เดี๋ยวฉันให้เธอเอามาให้ รออยู่ตรงนี้ก่อนนะ ฉันจะกลับบ้านไปเอามาให้เดี๋ยวนี้แหละ”
พูดจบเขาก็ไปหยิบกุญแจจักรยาน เตรียมกลับบ้าน
หัวหน้าเถียนออกจากสำนักงานมาก็เห็นลูกสาวคนโตคอยชะเง้อมองมาทางนี้ เขาจึงเดินเข้าไปหาอย่างจนใจ