หลวี่ห้าวเห็นว่าลู่เหวินเซิงไม่ได้ตกใจ ก็รู้ทันทีว่าเธอคงรู้เรื่องนี้มานานแล้ว พลันรู้สึกน้อยใจขึ้นมา
“พี่ลู่ รู้อยู่ก่อนแล้วก็ไม่บอกผม” ทำเอาเขาคันยุบยิบอยู่ในใจตลอดทั้งวัน...
ลู่เหวินเซิงถูกจับได้ก็ไม่กระดากอายแม้แต่น้อย รีบกล่อมเขาทันที
“พูดอะไรแบบนั้น ฉันก็แค่อยากทดสอบความสามารถในการสังเกตของนายไง ดูท่าแล้วนายผ่านการทดสอบได้อย่างสมบูรณ์แบบ ต่อไปถ้ามีภารกิจหนักหนาอะไรอีก ฉันก็วางใจมอบหมายให้นายได้แล้ว!”
หลวี่ห้าวได้ยินแล้วอารมณ์ดีขึ้นมาก รีบกล่าวความดีความชอบ “พี่ลู่ ตอนผมกับพี่เฉินเลิกงาน พวกเราตามหลี่ชุนฮวาไปเอาของที่เธอหลอกเอาไปจากบ้านกลับคืนมาแล้ว”
ลู่เหวินเซิงตบเบา ๆ ลงบนท้ายทอยเขาหนึ่งที “จิ๊ ไอ้หนู พูดอะไรน่ะ เรียกว่าหลอกเอามาได้ยังไง นั่นมันค่าชดเชย ค่าชดเชย เข้าใจไหม?”
หลวี่ห้าวเบ้ปาก ไม่พูดอะไร โชคดีที่เขามีทัศนคติถูกต้อง ไม่อย่างนั้นคงเชื่อเธอไปแล้ว!
พอเข้าไปในลานบ้านก็เห็นจางจื้อผิงกำลังซักผ้า ส่วนจางฟางฟางกำลังทำอาหารอยู่ในครัว ดูท่าคงกำลังช่วยหลี่เยี่ยนทำงาน ทั้งคู่เห็นเธอกลับมาก็ยิ้มประจบให้ ก่อนจะหันไปทำธุระของตัวเองต่อ
รอยยิ้มนั้นทำเอาลู่เหวินเซิงขนลุกซู่ เธอถามหลวี่ห้าวเสียงเบา “พวกเขาเป็นอะไรไป?”
หลวี่ห้าวปรายตามองสองคนนั้นอย่างดูแคลน แล้วใช้คางชี้ไปทางจักรยานที่วางอยู่ในห้องโถงของห้องปีกตะวันตก “ก็ได้ยินว่าเธอทำความดีช่วยคนจนได้รับคำชม แถมยังได้ทั้งธงเกียรติคุณกับจักรยาน เลยตาร้อนน่ะสิ