“เซิงเซิง รีบวางฉันลงเถอะ อุ้มแบบนี้คงเหนื่อยแย่!”
เสิ่นหลิงหลิงรอจนรอบข้างเงียบเสียงลงแล้ว ถึงค่อยกระซิบข้างหูลู่เหวินเซิง เธอตัวหนักขนาดนี้ จะให้เซิงเซิงอุ้มต่อไปได้ยังไง เซิงเซิงเองก็เป็นผู้หญิงเหมือนกัน
ลู่เหวินเซิงได้ยินก็ว่า “อย่าส่งเสียงสิ พวกเขากำลังมองอยู่ข้างหลัง เดี๋ยวพอพ้นหัวคันนาค่อยวางเธอลง”
เสิ่นหลิงหลิงซุกอยู่ในอ้อมแขนของลู่เหวินเซิงแบบนั้น ตั้งแต่เกิดมา นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนอุ้มเธอแบบนี้ ไม่รู้ทำไม กลิ่นกายของเซิงเซิงถึงทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยขึ้นมาอย่างประหลาด
ราวกับความหวาดกลัวที่ต้องจากบ้านมาอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคยตั้งแต่ลงชนบท ได้มลายหายไปจนหมด เหลือเพียงความคาดหวังและความฝันถึงวันข้างหน้า
เธอเริ่มสงสัยอีกครั้งว่าเซิงเซิงคงมีพลังวิเศษติดตัวอยู่จริง ๆ เพียงแต่ในยุคสมัยแบบนี้ มีบางเรื่องที่พูดออกมาไม่ได้
ขณะที่กำลังคิดฟุ้งซ่าน ก็ได้ยินเสียงหยอกล้อของลู่เหวินเซิงดังมาจากเหนือศีรษะ
“คิดอะไรอยู่ ถึงได้เหม่อขนาดนั้น?”
ที่แท้ก็ถึงทางเข้าหมู่บ้านแล้ว ใบหน้าของเสิ่นหลิงหลิงแดงก่ำ เธอจะบอกได้ยังไงว่าในใจแอบยกให้ลู่เหวินเซิงเป็นนางฟ้าตัวน้อยไปแล้ว? ไม่ได้! พูดไม่ได้หรอก...
เพราะว่า หลังสถาปนาประเทศ ห้ามกลายเป็นเซียน!
“มะ...ไม่มีอะไร รีบไปบ้านคุณลุงเก๋อกันเถอะ” เสิ่นหลิงหลิงหลบสายตาสำรวจของลู่เหวินเซิง แล้วจูงมือเธอเดินไปข้างหน้า
ลู่เหวินเซิงไม่ได้ซักต่อ ยอมให้เธอจูงไปอย่างว่าง่าย ยัยตัวแสบ หัวใจเต้นแรงขนาดนั้น คิดว่าเธอไม่ได้ยินหรือไง เต้นเร็วยิ่งกว่าของคนที่ออกแรงอุ้มเสียอีก!
เสิ่นหลิงหลิงปรับอารมณ์ได้แล้วจึงหันกลับมาถามลู่เหวินเซิง “เซิงเซิง พรุ่งนี้ฉันยังต้องไปทำงานไหม?”