“เสี่ยวลู่ ป้าเอาถั่วเขียวมาชั่งให้สิบจินแล้วนะ ถ้าไม่พอก็มาหยิบเพิ่มได้ ถ้ายุ่งก็บอกป้า เดี๋ยวให้เอ้อร์จู้เอาไปส่งให้”
ลู่เหวินเซิงกำลังคิดอยู่ว่าจะเกลี้ยกล่อมหัวหน้าหมู่บ้านอย่างไรดี ก็ได้ยินเสียงดังลั่นของป้าหลี่ดังมาจากในลานบ้าน
เธอจึงวางถ้วยชาในมือลง แล้วพาหลวี่ห้าวออกไปด้วยกัน เมื่อเห็นถุงผ้าพองตุงใบหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะหินในลาน ข้างในเต็มไปด้วยถั่วเขียว
“ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะป้า ฉันมีธุระต้องไปหาคุณอาหัวหน้าหมู่บ้าน คงไม่รบกวนป้าแล้ว พอสร้างบ้านเสร็จจะเชิญป้ามาดื่มเหล้านะคะ” เธอพูดพลางส่งสายตาให้หลวี่ห้าวไปรับถั่วเขียว
ป้าหลี่ยิ้มหน้าบานทันที “ได้เลย ถึงตอนนั้นป้าต้องไปแน่นอน”
หลวี่ห้าวก็รู้ความไม่น้อย พอเห็นสายตาของลู่เหวินเซิง เขาก็รีบเข้าไปรับถุงผ้ามาสะพายไว้บนหลัง ระหว่างนั้นยังไม่ลืมพูดอย่างเกรงใจว่า
“ป้าครับ คราวหน้าผมมาเอาเองก็ได้ จะได้ไม่รบกวนเอ้อร์จู้อ่านหนังสือ เรื่องของเขาสำคัญกว่า
ถ้าต่อไปป้ามีเรื่องให้ช่วยก็บอกได้เลยนะครับ ผมกับปัญญาชนหานทำได้ทุกอย่าง”
ป้าหลี่มองหนุ่มน้อยหน้าตาหล่อเหลา พูดจาน่าฟังตรงหน้า แววตาของเขาก็ดูจริงใจเสียเหลือเกิน จุ๊ ๆ ๆ แทบจะตบอกยืนยันอยู่แล้ว บอกเลยว่าเธอชอบคนแบบนี้ที่สุด
“ได้สิ อีกพักหนึ่งเอ้อร์จู้ก็จะไปแล้ว คงต้องรบกวนพวกหนุ่ม ๆ อย่างเธอไม่น้อยเลย จุ๊ ๆ ๆ ฉันบอกแล้วว่าปัญญาชนจากในเมืองไม่เหมือนใครจริง ๆ!”
โอ๊ย แน่นอนว่าไม่เหมือน ลูกชายคนเล็กของเธอก็กำลังจะเข้าเมืองไปเรียนมหาวิทยาลัยเหมือนกัน ชีวิตที่เธอเฝ้าประคองหลี่ชิงซานมาทั้งชีวิตก็ไม่เสียเปล่า