ไป๋เชี่ยนชะงักไปครู่ใหญ่กว่าจะได้สติ จากนั้นก็ร้องลั่นแล้วพุ่งเข้าใส่ หมายจะข่วนลู่เหวินเซิง
“นังจิ้งจอก เธอมีสิทธิ์อะไรยกที่นั่งของฉันให้คนอื่น! ของฉัน นั่นมันของฉัน!”
ลู่เหวินเซิงคว้าข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง ก่อนจะตบหน้าเธอฉาด ๆ อีกสองทีด้วยมืออีกข้าง
“แล้วนังจิ้งจอกที่ว่าใครล่ะ?”
“ด่าเธอแล้วจะทำไม!”
“ยัยโง่!”
เห็นไป๋เชี่ยนโง่จนแทบจะมีฟองผุดออกมา ลู่เหวินเซิงก็ไม่อยากเสียเวลาต่อปากต่อคำด้วยแล้ว รังแกคนสติไม่ดีไปก็ใช่ว่าจะน่าภูมิใจเสียหน่อย
ไป๋เชี่ยนดิ้นไม่หลุดจากการจับกุมของลู่เหวินเซิง จึงทำได้แค่ระบายความแค้นด้วยคำพูด “ลู่เหวินเซิง พ่อฉันไม่ปล่อยครอบครัวเธอไว้แน่!”
ลู่เหวินเซิงเริ่มสนใจขึ้นมา
“เหรอ? พ่อเธอจะทำอะไรครอบครัวฉันล่ะ? ส่งฉันไปทำงานที่ฟาร์ม หรือทำให้คนในครอบครัวฉันตกงาน? ถ้าเป็นอย่างหลังเธอก็จัดมาเลย ฉันยินดีเสียอีก!”
ถ้าพ่อเธอมีปัญญาทำให้คนตระกูลลู่ตกงานได้จริง เธอจะตักน้ำล้างเท้าให้ไป๋เชี่ยนทุกวันเลย!
ก็เธอมันมั่นหน้าแบบนี้แหละ...
ไป๋เชี่ยนทำอะไรเธอไม่ได้ ด่าก็สู้ไม่ไหว ตีก็เอื้อมไม่ถึง ทำได้แค่ขอความช่วยเหลือจากหานมู่เฉินทั้งน้ำตา
“พี่มู่เฉิน เธอรังแกฉัน...”
หานมู่เฉิน “เอ่อ... ฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ หลวี่ห้าว ฝากดูเธอให้หน่อย”
หลวี่ห้าวกลั้นหัวเราะ “ได้เลยพี่เฉิน”
หลังหานมู่เฉินเดินไปแล้ว ลู่เหวินเซิงจึงปล่อยมือจากไป๋เชี่ยน แล้วพูดเยาะเย้ยว่า
“เห็นไหม? คนโง่ไปอยู่ที่ไหนก็มีแต่คนรังเกียจ ฉันไม่ใช่คนที่เธอจะมาหาเรื่องได้ อย่ามายุ่งกับฉัน”