หญิงสาวที่พูดอยู่ถักเปียสองข้าง สวมเสื้อเชิ้ตสีขาว มือหิ้วถุงป่านใบหนึ่ง ใบหน้าแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มหวาน
ชายหนุ่มคนหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงทางเดินยังช่วยยกสัมภาระของเธอขึ้นไปวางบนชั้นวางของให้อย่างเอาใจใส่
หญิงสาวรีบกล่าวขอบคุณ «ขอบคุณนะคะสหาย»
«ไม่เป็นไร»
หญิงสาวเสื้อเชิ้ตขาวกวาดตามองหาที่นั่ง ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงข้างลู่เหวินเซิง แล้วแนะนำตัวเองว่า
«สหาย สวัสดีค่ะ ฉันชื่อเสิ่นหลิงหลิง เป็นคนเมืองหลวง เป็นหนึ่งในกลุ่มปัญญาชนที่ลงชนบทรอบนี้»
ลู่เหวินเซิง: ให้ตายสิ พระเอกนางเอกมาอยู่กันครบแล้ว
«สวัสดีค่ะสหาย ฉันชื่อลู่เหวินเซิง เป็นปัญญาชนที่ลงชนบทเหมือนกัน»
ลู่เหวินเซิงแนะนำตัวไปพลาง เหลือบมองหานมู่เฉินที่นั่งฝั่งตรงข้ามไปพลาง ใครจะคิดว่าเขาจะยังเอาแต่ก้มหน้าอ่านหนังสือต่อไปโดยไม่เงยหน้าขึ้นมาสักนิด
ลู่เหวินเซิงรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย เธอนึกว่าตอนพระเอกนางเอกพบกันจะต้องเป็นฉากไฟแลบฟ้าผ่าเสียอีก ใครจะคิดว่ากลับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
เฮ้อ! ข่าวเด็ดของเธอยังไม่สุกงอมเหรอเนี่ย?
ตอนนี้ที่นั่งแถวนี้ก็มีคนนั่งครบแล้ว ชายหนุ่มสองคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามกำลังอ่านหนังสือ ลู่เหวินเซิงพยายามนึกเนื้อเรื่องจนหัวแทบแตก ส่วนเสิ่นหลิงหลิงกำลังใจลอย บรรยากาศช่าง…สงบสุขจริง ๆ
«สหาย ช่วยไปห้องน้ำเป็นเพื่อนฉันหน่อยได้ไหม? ประตูห้องน้ำเสีย ฉันไม่กล้าไปคนเดียว…»
พอเห็นดวงตากลมใสเหมือนลูกกวางของเสิ่นหลิงหลิง ลู่เหวินเซิงก็ใจอ่อนตอบตกลงอย่างไม่เอาไหน เพราะเธอเองก็อยากไปเหมือนกัน
ประตูห้องน้ำหญิงเสียจริง ๆ ตลอดสองวันที่ผ่านมา เวลาเธอไปห้องน้ำต้องยืนรออยู่ตรงประตูตั้งนาน แถมยังต้องร่วมมือกับคนอื่น ให้คนหนึ่งเข้าไป ส่วนอีกคนคอยเฝ้าอยู่ข้างนอก ป้องกันพวกโรคจิตแอบมอง