หลวี่ห้าวตาไว เห็นหานมู่เฉินยืนอยู่ข้าง ๆ จึงขยับหลบให้แล้วร้องเรียก “พี่เฉิน มานี่เร็ว!”
หานมู่เฉิน “ได้รับเชิญ” ให้เข้าร่วมวงกินอาหารด้วย พื้นมีขนมเถาซูวางอยู่สามห่อ เขาก็ไม่เกรงใจ หยิบขึ้นมาชิ้นหนึ่งแล้วกินทันที หิวจะแย่อยู่แล้ว...
“ปัญญาชนเสิ่นเป็นยังไงบ้าง?”
ลู่เหวินเซิงตอบ “ดีขึ้นแล้ว แค่มีไข้นิดหน่อย พอฉีดยาเสร็จก็กลับได้”
หานมู่เฉินพยักหน้า ขอแค่ไม่เป็นอะไรก็พอ เขากังวลใจมาตลอดทั้งเที่ยง จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นได้ จึงพูดด้วยสีหน้าจริงจังว่า
“ดูเหมือนเธอจะไม่ได้ตกน้ำเอง”
ลู่เหวินเซิงไม่แม้แต่จะเงยหน้า แน่นอนอยู่แล้ว ไม่ใช่ฝีมือไป๋เชี่ยนหรอกหรือ...
แต่ก็ยังถามออกไปว่า “คุณรู้ได้ยังไง?”
หานมู่เฉินครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนตอบ “ผมเห็นเงาคนแวบผ่านไปไกล ๆ แต่ดูไม่ชัดว่าเป็นใคร ทว่ามั่นใจว่าเป็นผู้หญิง”
หัวหน้าหมู่บ้านหลี่กลืนขนมเถาซูในปากลงไป ก่อนถามอย่างตกใจ “มีเรื่องแบบนี้ด้วยหรือ!”
หานมู่เฉินพยักหน้า “ใช่! ผมมั่นใจว่าเห็นจริง ๆ”
หัวหน้าหมู่บ้านหลี่โกรธจัด รีบร้อนพูดว่า “สืบ! กลับไปแล้วสืบให้รู้เรื่อง!”
ลู่เหวินเซิงเอ่ยขึ้นได้จังหวะพอดี “เดี๋ยวฉันจะไปถามหลิงหลิง ว่าทำไมถึงไปที่ริมน้ำ”
ทุกคนพยักหน้า
หลวี่ห้าวก็พูดเสริมว่า “ใช่ ใกล้จะทำมื้อเที่ยงแล้ว ปัญญาชนเสิ่นไม่มีทางไปริมน้ำโดยไม่มีเหตุผลหรอก”
พอทั้งสามคนคุยธุระกันเสร็จ ขนมเถาซูก็แทบหมด ลู่เหวินเซิงเหลือไว้สองชิ้น ก่อนถือเข้าไปส่งให้เสิ่นหลิงหลิงในห้อง
“ดีขึ้นหรือยัง?”
เสิ่นหลิงหลิงพยักหน้า “ดีขึ้นเยอะแล้ว ขอบคุณนะ เซิงเซิง”