ไม่ถึง 5 นาที ป้า ๆ หลายคนก็ช่วยกันหามไป๋เชี่ยนกับจางฟางฟางออกมา ลู่เหวินเซิงเห็นสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิงของทั้งคู่แล้วอดส่ายหน้าไม่ได้
“ไม่ไหวเลยนะ สู้ไม่เก่งเอาซะเลย จุ๊ ๆ น่าสงสารจริง ๆ...”
เสิ่นหลิงหลิงกลอกตาอยู่ข้าง ๆ “เซิงเซิง นี่มันเวลาไหนแล้ว ยังจะล้อเล่นอีก หรือเราจะหลอกเอาเงินจากพวกนั้นอีกสักรอบดี...”
ลู่เหวินเซิงมองสีหน้าคาดหวังของเพื่อนสาวที่ดวงตาเป็นประกายอยู่ข้างกาย แล้วอดทอดถอนใจในใจไม่ได้ว่า กลับมาเกิดใหม่แล้วไม่เหมือนเดิมจริง ๆ ดูเหมือนจะมีสมองเพิ่มขึ้นมาอีกก้อน ดีเลย!
“ได้สิ อยากทำยังไงล่ะ?”
เสิ่นหลิงหลิงกลอกตาไปมาแล้วตอบว่า “หลอกเอาเงินพวกนั้น แล้วเราแบ่งกันคนละครึ่ง”
ลู่เหวินเซิงพยักหน้า “ตกลง ทำฉันเสียเวลาย้ายบ้าน จ่ายค่าเสียหายมาหน่อยก็ไม่เห็นแปลก”
จากนั้นเสิ่นหลิงหลิงก็ทำท่าจะเป็นลมอีก ลู่เหวินเซิงถามว่า “เอาอีกแล้วเหรอ?”
เสิ่นหลิงหลิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ก็จริงนะ เป็นลมแล้วพูดไม่สะดวก งั้นไม่เป็นไร ฉันแค่ทำท่าอ่อนแรงหน่อย เธอช่วยประคองฉันก็พอ”
ลู่เหวินเซิงเห็นด้วยกับแผนนี้!
ตอนนั้นเอง หลี่ชุนฮวาก็ถูกป้าหลี่กับพวกผลักดันเข้ามา ตามหลังมาด้วยผู้อำนวยการโจวและหัวหน้าฝ่ายผลิต
หัวหน้าฝ่ายผลิตกวาดตามองคนรอบข้างก่อน แล้วค่อยถามหัวหน้าหมู่บ้านหลี่ “หัวหน้าหมู่บ้าน นี่มันเรื่องอะไรกัน?”
ในฐานะหัวหน้าฝ่ายผลิตของหมู่บ้าน เขารู้อยู่แล้วว่าวันนี้เกิดอะไรขึ้น ก็แค่ปัญญาชนคนหนึ่งเผลอตกแม่น้ำไปไม่ใช่หรือ? ถึงกับต้องทำให้เอิกเกริกขนาดนี้เชียว?