เมื่อรู้สึกว่าร่างในอ้อมแขนเย็นลงเรื่อย ๆ ลู่เหวินเซิงก็อดเป็นห่วงไม่ได้
“หลิงหลิง ถ้าง่วงก็นอนพักสักหน่อยนะ เดี๋ยวปัญญาชนหานเอาเสื้อผ้ามาให้ อดทนอีกนิดนะ”
ลู่เหวินเซิงกอดเธอวิ่งไปพลางปลอบไปพลาง ไม่รู้ว่ายัยนี่ได้กลับมาเกิดใหม่หรือเปล่า แถมยังไม่ยอมพูดอะไรสักคำ
เธอฉวยจังหวะก้มมองหญิงสาวในอ้อมแขน อ้อ ที่แท้ก็หลับไปแล้ว แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน...
“พี่ลู่...พี่ลู่ หัวหน้าหมู่บ้านมาแล้วครับ” วิ่งไปได้ครึ่งทาง ลู่เหวินเซิงก็เจอหลวี่ห้าวที่พาหัวหน้าหมู่บ้านตามมาทัน
ตอนนี้หัวหน้าหมู่บ้านหลี่หวาดกลัวแทบแย่ ก่อนหน้านี้เขากำลังนั่งเป่าพัดลมอยู่ที่บ้าน พอได้ยินหลวี่ห้าวบอกว่าปัญญาชนเสิ่นตกน้ำจนหมดสติ เขาก็แทบอยากเหาะไปริมแม่น้ำทันที กลัวอะไรได้อย่างนั้นจริง ๆ ถ้าปัญญาชนเป็นอะไรขึ้นมาในฝ่ายผลิตของเขา ตำแหน่งหัวหน้าหมู่บ้านก็คงไม่ต้องทำแล้ว
“เสี่ยวลู่ เป็นยังไงบ้าง?” ยังมีชีวิตอยู่ไหม?
ลู่เหวินเซิงตอบว่า “ไม่เป็นไรค่ะหัวหน้าหมู่บ้าน ฟื้นแล้ว ฉันต้องขับรถแทรกเตอร์พาเธอไปสถานีอนามัยที่ตำบลให้หมอตรวจดูค่ะ”
หัวหน้าหมู่บ้านหลี่พยักหน้าหงึก ๆ “ควรแล้ว ๆ ฉันไปด้วย” พูดจบก็เหน็บกล้องยาสูบไว้ตรงขอบกางเกง แล้ววิ่งตามไปยังที่ทำการฝ่ายผลิต...
หลวี่ห้าวหอบแฮ่กวิ่งตามอยู่ข้างหลัง: โห ตาแก่คนนี้แข็งแรงใช้ได้เลยแฮะ วิ่งเร็วกว่าฉันอีก
พอลู่เหวินเซิงอุ้มคนมาถึงที่ทำการฝ่ายผลิต หานมู่เฉินก็ปูผ้าห่มไว้เรียบร้อยแล้ว ตอนที่ลู่เหวินเซิงจัดคนขึ้นไปนอน เธอกลับพบว่าหมอนี่ถึงกับเอาหมอนมาด้วย! น่าตกใจจนเธอแทบช็อกไปเป็นหมื่นปี