เฉินเฉิงพูดพลางจะไปหักขาลู่หงจวินสักข้าง
ลู่เหวินเซิงถามว่า “ข้างไหนคะ?”
เฉินเฉิงตะลึงงัน นี่เธอหมายถึงอย่างที่เขาเข้าใจจริง ๆ เหรอ!
“ฮ่า ๆ ๆ คุณอาเฉินนั่งลงก่อนค่ะ อย่าเพิ่งโมโหขนาดนั้นเลย ฉันจะแก้แค้นเอง รอฉันเล่นสนุกเสร็จค่อยว่ากัน ก่อนฉันไป คุณห้ามยื่นมือเข้ามายุ่งนะคะ”
เฉินเฉิงทำได้เพียงนั่งกลับลงบนเก้าอี้อย่างจนใจ ลูกสาวของพี่ชายที่จากไปแล้ว เขาจะทำอะไรได้ นอกจากตามใจเธอล่ะ
แม้ตอนนั้นเขาจะรอดชีวิตกลับมาจากสนามรบ แต่ก็สูญเสียความสามารถที่จะมีลูกของตัวเองไปด้วย พอรู้ว่าคนตรงหน้าเป็นลูกสาวของพี่ชาย เขาก็ตัดสินใจแล้วว่าจะเลี้ยงดูเธอเหมือนลูกของตัวเอง ตั้งใจจะถามอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เขาก็เอ่ยถามกะทันหันว่า
“เธอจะไปเมื่อไหร่?”
ลู่เหวินเซิงตอบว่า “รถไฟออกเช้ามะรืนนี้ค่ะ” เธอยังไม่รู้เลยว่าขาทองคำที่ได้มา จู่ ๆ ก็อัปเกรดเป็นพ่อแท้ ๆ ไปแล้ว
รีบขนาดนั้นเลยเหรอ?
“ได้ ถึงตอนนั้นอาจะไปส่ง”
เฉินเฉิงเริ่มคิดแล้วว่าจะเตรียมอะไรให้เธอติดตัวไปบ้าง ฟังดูดีหรอกที่บอกว่าลงชนบทไปช่วยกันสร้างชาติ แต่เอาเข้าจริงก็ต้องไปทำไร่ทำนา ขุดดินหาเงินเป็นงานหนัก แถมต้องตากลมตากแดด เด็กสาวตัวเล็ก ๆ อย่างเธอจะไปสู้ไหวได้ยังไง
ลู่เหวินเซิงไม่ได้ปฏิเสธและไม่ได้ตอบตกลง เธอเปลี่ยนเรื่องเหมือนไม่ได้ตั้งใจว่า
“คุณอาเฉิน แล้วบ้านหลังนี้คุณยังจะเอาอยู่ไหมคะ?”
เฉินเฉิงตอบอย่างตรงไปตรงมาว่า “เอาสิ มีคนมาซื้อบ้านจากอาไม่น้อย ถนนที่บ้านเธอตั้งอยู่ก็ทำเลดี ราคาตลาดแถวนั้นอยู่ที่ 800–1,000 อาคิดให้เธอ 1,000 เลยแล้วกัน”