หลังจากประจบเอาใจจนพอแล้ว เธอก็จ่ายเงินกับคูปองอย่างอารมณ์ดี ก่อนเดินออกจากร้านอาหารของรัฐ
เธอไม่ได้คิดจะกลับบ้าน หาที่ไร้ผู้คนแล้วเข้าไปในมิติ เริ่มนับทรัพย์สินของตัวเอง เงินจากการขายงานได้มา 1,300 หยวน บ้านอีก 800 หยวน ส่วนสำนักงานเยาวชนผู้มีการศึกษาก็ให้มา 150 หยวน รวมแล้วเป็นเงิน 2,250 หยวน
หักเงินที่เพิ่งใช้ไปแล้วก็ยังเหลืออีกกว่า 2,240 หยวน มองคูปองสารพัดชนิดในมือแล้ว เธอก็นับว่าเป็นเศรษฐีนีน้อย ๆ คนหนึ่งได้เลยใช่ไหมล่ะ!
ลู่เหวินเซิงคัดคูปองที่ใช้ได้ออกมาบางส่วน พร้อมเงิน 50 หยวน ใส่ลงในกระเป๋าใบเล็กของตัวเอง บ่ายนี้เธอจะไปสหกรณ์เพื่อซื้อของจำเป็นสักหน่อย
เมื่อเห็นว่ายังมีเวลา เธอก็เอนกายนอนบนสนามหญ้าสักพัก
ในความฝัน เธอเห็นตัวเองในชาติก่อนนอนอยู่บนเตียงคนไข้ในโรงพยาบาล พ่อของเธอฟุบหลับอยู่ข้าง ๆ ชายชราตัวเล็กที่ปกติกระฉับกระเฉงดูแก่ลงไปกว่า 10 ปี ผมข้างขมับทั้งสองด้านขาวโพลน มองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นกังวลไม่น้อย
ลู่เหวินเซิงอยากเข้าไปพูดอะไรสักอย่าง แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก ก็ถูกพลังบางอย่างดึงกลับมา ลู่เหวินเซิงสะดุ้งตื่นแล้วดีดตัวลุกขึ้นนั่ง นึกถึงความฝันเมื่อครู่ พลางแยกไม่ออกว่ามันเป็นแค่ฝันหรือเรื่องจริงกันแน่
พ่อในชาติก่อนของเธอเป็นอัจฉริยะด้านศิลปะการต่อสู้ สิ่งเดียวที่เสียดายในชีวิตนี้คือไม่มีลูกชายมาสืบทอดวิชาของตัวเอง
แต่สิ่งที่ทำให้เขาปลอบใจตัวเองได้ก็คือ ลูกสาวคนเดียวกลับมีพรสวรรค์มาก สำหรับเขาแล้ว นับว่าเป็นโชคดีท่ามกลางโชคร้าย
ลู่เหวินเซิงจึงเติบโตขึ้นมาท่ามกลางการฝึกฝนสารพัดรูปแบบ ตั้งแต่อายุ 20 ปีก็เอาชนะพ่อและสืบทอดสำนักศิลปะการต่อสู้ตระกูลลู่มาได้ แต่พออายุ 22 ปี สวรรค์กลับส่งเธอมาที่นี่เสียอย่างนั้น…