ลู่เหวินเซิงนั่งยอง ๆ รออยู่ในบ้านโทรม ๆ ตรงสุดซอยเพียงลำพัง รอแล้วรอเล่า ดอกไม้แทบจะโรยราไปหมดก็ยังไม่มีใครมา
“เฮ้อ รู้อย่างนี้ไปกินข้าวก่อนดีกว่า”
เธอหิวมากจริง ๆ กระทั่งท้องร้องเป็นรอบที่นับไม่ถ้วน ในที่สุดก็เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งเดินตามเจ้าหน้าปานมา
พอลู่เหวินเซิงเห็นหน้าคนมาใหม่ก็ประหลาดใจเล็กน้อย ผู้ดูแลตลาดมืดแห่งนี้อายุน้อยขนาดนี้เชียวหรือ?
กะด้วยสายตาแล้วอีกฝ่ายน่าจะอายุไม่ถึงยี่สิบเจ็ดหรือยี่สิบแปด สูงราว 180 เซนติเมตร ไหล่กว้าง เอวสอบ ขายาว ดูก็รู้ว่าเป็นคนมีฝีมือ แถมยังหล่อเท่แบบกวน ๆ อีกด้วย เพียงแต่ผิวคล้ำไปหน่อย...
แต่ก็ไม่สำคัญหรอก เป็นผู้ชายทั้งคน ผิวขาวเกินไปก็ไม่ดีนัก ขณะที่ลู่เหวินเซิงกำลังพิจารณาชายตรงหน้า อีกฝ่ายก็กำลังมองเธออยู่เช่นกัน
เฉินเฉิงมองจากไกล ๆ ก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายเป็นผู้หญิง พอมองคอขาว ๆ กับใบหน้าคล้ำ ๆ นั่น...
ช่างเถอะ อย่างน้อยเขาก็ไม่ใช่คนเลว
“เธอจะขายบ้านเหรอ?”
“ใช่ ๆ ๆ”
เฉินเฉิงมองเธอสองครั้ง ก่อนจะพูดว่า “ตามฉันมา”