“พี่ลู่ ในที่สุดพี่ก็กลับมาแล้ว...”
เขาหิวจนจะ... ไม่สิ เหมือนจะไม่หิวนะ...
แค่รู้สึกว่าที่พักของปัญญาชนที่ลงชนบทเหลือเขาอยู่คนเดียว บรรยากาศเงียบเหงาชอบกล
ลู่เหวินเซิงเห็นเขานั่งตาละห้อยอยู่หน้าประตูตั้งแต่ไกล จึงถามคนข้าง ๆ ว่า “คุณคิดว่าไง?”
หานมู่เฉินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “เหมือนลูกหมาที่ผมเคยเลี้ยงตอนเด็กเลย น่าสงสารชะมัด...”
ลู่เหวินเซิงเลิกคิ้ว “คุณเคยเลี้ยงหมาด้วยเหรอ?”
หานมู่เฉินพยักหน้า “ก็เลี้ยงได้ไม่นานหรอก”
เธอก็คิดเหมือนกัน ท่าทางที่หลวี่ห้าวเฝ้าอยู่หน้าประตูเหมือนหมาตัวโตไม่มีผิด...
————
ลู่เหวินเซิงโยนถุงตาข่ายในมือให้หลวี่ห้าว “รางวัลของคุณ!”
หลวี่ห้าวดีใจจนออกนอกหน้า พอเปิดถุงก็เห็นลูกอมหลากสีหนึ่งห่อ เมล็ดแตงหนึ่งห่อ และขนมถั่วเขียวอีกหนึ่งห่อ
“พี่ลู่ ทุกคนได้กันหมดไหม?”
ลู่เหวินเซิงพยักหน้า “อืม ก็ไม่เชิงหรอก มีแค่คุณที่ได้ขนมถั่วเขียว”
ในนิยายต้นฉบับ แม่ของหลวี่ห้าวชอบซื้อขนมถั่วเขียวให้เขากินมาก ตอนเธอเห็นมันที่สหกรณ์ก็เลยนึกขึ้นมาได้
ต่อมาแม่ของเขาเสียชีวิตตั้งแต่ยังไม่แก่ เพราะติดทำโครงงานคณิตศาสตร์ เขาจึงกลับบ้านไปพบหน้าแม่เป็นครั้งสุดท้ายไม่ทัน เรื่องนี้กลายเป็นความเสียดายที่ติดค้างในใจเขา ขนมถั่วเขียวจึงเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เขาระลึกถึงแม่
หลวี่ห้าวยิ้มกว้าง “พี่ลู่รู้ได้ยังไงว่าผมชอบกินขนมถั่วเขียว?”
ลู่เหวินเซิงตอบส่ง ๆ “คราวก่อนคุณไม่ได้บ่นว่าอยากกินเหรอ?”