“หัวหน้าหมู่บ้าน เจอแล้ว! โอ๊ย... ตั้งกองใหญ่เลย!”
โจวเยี่ยนหงยื่นเงินที่ค้นเจอให้หัวหน้าหมู่บ้าน พลางจุปากพูดว่า “ช่างตาตื้นจริง ๆ ฉันยังคิดอยู่เลยว่าถ้าค้นไม่เจอ จะไปค้นในห้องของหล่อนเสียหน่อย ไม่นึกเลยว่าหล่อนจะเก็บไว้กับตัวจริง ๆ!”
หัวหน้าฝ่ายผลิตแค่นเสียง “คนจนเพิ่งรวยก็คิดแบบนี้แหละ คงรู้สึกว่าเก็บไว้ที่ไหนก็ไม่ปลอดภัยเท่าเก็บติดตัว”
หัวหน้าหมู่บ้านหลี่ถือเงินไว้แล้วถามจางฟางฟาง “ยังมีอะไรจะพูดอีกไหม?”
ตอนนี้จางฟางฟางสิ้นหวังจนใจตาย หล่อนจบเห่แล้ว ชีวิตนี้คงไม่มีวันได้ผงาดอีก จึงคุกเข่าลงกับพื้นร้องไห้อ้อนวอนทันที
“หัวหน้าหมู่บ้าน ปัญญาชนเสิ่น ขอร้องล่ะ ปล่อยฉันไปเถอะ ฉันแค่หน้ามืดไปชั่ววูบ ฉัน... ฉันไม่ได้ตั้งใจ เป็นปัญญาชนไป๋บังคับฉัน! ใช่แล้ว หล่อนบังคับฉัน!”
ไป๋เชี่ยนได้ยินหล่อนยอมรับหมดแล้วก็โกรธจนแทบถลน อยากฉีกหล่อนเป็นชิ้น ๆ เสียเดี๋ยวนั้น “อื้อ... อื้ออื้อ... อื้อ!”
“เอาผ้าออกจากปากหล่อน!”
ป้าคนที่จับมือหล่อนไว้ดึงผ้าขี้ริ้วออกจากปาก ไป๋เชี่ยนเกือบอาเจียนในชั่วขณะนั้น ขยะแขยงจนแทบทนไม่ไหว ไอ้พวกชาวนาขากโคลนกล้าทำกับหล่อนแบบนี้ได้ยังไง!
“จางฟางฟาง หลี่ชุนฮวา พวกแกคอยดูเถอะ!”
จากนั้นหล่อนก็หันไปพูดกับหัวหน้าหมู่บ้าน “คุณกล้าทำกับฉันแบบนี้ พ่อฉันไม่ปล่อยพวกคุณไว้แน่! อ๊า...”
ทุกคนตะลึง เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่? เป็นปัญญาชนหานเหรอ? ปัญญาชนหานลงมือกับปัญญาชนไป๋เหรอ?
ลู่เหวินเซิงอดร้องเชียร์ในใจไม่ได้ สมชายชาตรีจริง ๆ! เธอไม่เห็นด้วยกับทฤษฎีที่ว่าผู้ชายห้ามทำร้ายผู้หญิงอะไรนั่นหรอก!