เสี่ยวกวงจนปัญญา ได้แต่ก้มหน้าพยักหน้าอย่างหงอย ๆ “ก็ได้ค่ะ โฮสต์ ต่อไปฉันจะไม่โม้อีกแล้ว...”
ไม่ได้การแล้ว เขาต้องหาเวลาถามระบบหลักให้รู้เรื่อง ทั้งที่เขาก็อ่านตามคู่มือชัด ๆ นี่นา...
พอเสิ่นหลิงหลิงรู้สึกสบายตัวขึ้น ก็ไม่อยากนอนแช่อยู่บนเตียงเตาอีกต่อไป กำลังจะลงจากเตียงเตา ก็ได้ยินเสียงลู่เหวินเซิงตะโกนเรียกจากนอกหน้าต่าง “หลิงหลิง ออกมากินข้าวได้แล้ว”
เสิ่นหลิงหลิงรีบขานรับ “อ๋อ ได้เลย ฉันจะไปเดี๋ยวนี้!”
เธอลุกขึ้นเปลี่ยนเสื้อผ้าทันที พอจัดการตัวเองเรียบร้อยก็เดินไปยังครัวเล็ก เห็นอาหารเต็มโต๊ะแล้วรู้สึกซาบซึ้งใจมาก “เซิงเซิง...”
ลู่เหวินเซิงกำลังตักโจ๊กอยู่ พอเห็นเสิ่นหลิงหลิงเข้ามาก็เรียกให้รีบนั่ง
แต่เสิ่นหลิงหลิงกลับไม่ยอมนั่ง เธอบีบยาเม็ดหนึ่งไว้แล้วเดินเข้าไปยัดใส่ปากลู่เหวินเซิงอย่างรวดเร็ว ลู่เหวินเซิงกลืนลงไปโดยไม่รู้ตัว รสหวานใช้ได้เลย
แต่ทันทีที่กลืนลงไป เธอก็รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง
เธอได้แต่สะกดกลั้นความรู้สึกผิดปกตินั้นไว้แน่น ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้แล้วมองเสิ่นหลิงหลิงอย่างสงสัย “นี่คืออะไร?”
เสิ่นหลิงหลิงคิดในใจ: แย่แล้ว ฉันจะพูดยังไงดี?
ขณะที่เธออ้ำ ๆ อึ้ง ๆ พูดไม่ออก ลู่เหวินเซิงก็เป็นฝ่ายช่วยแก้สถานการณ์ให้ก่อน
“น้ำตาลที่ครอบครัวเธอเอามาให้ เธอกินเองเถอะ ไม่ต้องให้ฉันหรอก”
ยัยซื่อบื้อนี่! ต้องผูกกับระบบแล้วแน่ ๆ นี่คงเป็นยาบำรุงพลังที่พูดถึงในนิยายต้นฉบับสินะ ยาวิเศษที่รักษาคนได้ เธอไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะยกให้เธอง่าย ๆ แบบนี้ แต่ของนี่หวาน ๆ บอกว่าเป็นน้ำตาลก็คงไม่ผิดใช่ไหม?