“สหายคะ เราขอสลับที่นั่งกันได้ไหม?”
ลู่เหวินเซิงกำลังนึกถึงเนื้อเรื่องเดิมอยู่พอดี จู่ ๆ ก็มีคนพูดกับเธอ พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นสาวน้อยอายุราวสิบแปดสิบเก้าปีคนหนึ่งแต่งตัวทันสมัย หน้าตาสดใสสะสวย ดูงดงามมากทีเดียว ทว่าระหว่างคิ้วกลับแฝงความหยิ่งยโส ราวกับไม่เคยเห็นใครอยู่ในสายตา เธอจึงตอบอย่างสุภาพว่า
“ขอโทษนะ ฉันไม่อยากสลับที่นั่ง”
หญิงสาวชะงักค้างอยู่ตรงนั้น คล้ายไม่คิดว่าจะถูกปฏิเสธ ก่อนจะพูดอย่างวางอำนาจต่อว่า “สหาย ก็แค่เปลี่ยนที่นั่งเอง ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรสักหน่อย ทำไมถึงยืนกรานไม่ยอมเปลี่ยนล่ะ!”
ลู่เหวินเซิง: อะไรนะ???
“ใช่ แค่ที่นั่งเดียวเอง ทำไมถึงยืนกรานไม่ยอมสลับล่ะ?”
“เธอ...”
หญิงสาวฝั่งตรงข้ามโกรธจนแทบกระอักเลือด ตั้งแต่เล็กจนโตเธอเคยถูกหยามแบบนี้เสียที่ไหน?
ใช่ นี่คือการหยามกันชัด ๆ เพราะพ่อแม่ของเธอ คนรอบตัวถึงได้เอาอกเอาใจและตามใจเธอ ไม่มีใครกล้าพูดเสียงดังใส่เธอด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้ยัยบ้านนอกที่ไหนก็ไม่รู้กลับกล้าปฏิเสธเธอ!
เธอถกแขนเสื้อขึ้นแล้วด่าทันที “คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน หน้าตาก็จนกรอบ ยังกล้ามาแย่งที่นั่งกับคุณหนูอย่างฉันอีกนะ ที่ฉันยอมพูดด้วยก็ถือว่าไว้หน้าแล้ว อย่าดีไม่รู้ดี!”
ลู่เหวินเซิงไม่พูดอะไร เพียงเอนพิงพนักเก้าอี้อย่างเกียจคร้าน จ้องอีกฝ่ายพลางยิ้มตาหยี ก่อนเผยอริมฝีปากแดงพูดออกมาสองคำว่า
“ขี้เหร่จัง”
เธอเว้นจังหวะไปครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ “หรือว่าเธอไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว คุณหนูใหญ่ตระกูลนายทุน?”
หญิงสาวเดือดดาลขึ้นมาทันที เตรียมจะพุ่งเข้าไปตบตีกับเธอ แต่ยังไม่ทันเข้าใกล้ก็ถูกชายคนหนึ่งคว้าแขนไว้เสียก่อน
“ไป๋เชี่ยน เธอก่อเรื่องอะไรอีกแล้ว! แล้วก็ระวังคำพูดหน่อย ไม่งั้นอาจลากทั้งครอบครัวเธอซวยไปด้วย”