ลู่เหวินเซิงเห็นว่าบรรยากาศเริ่มเข้าที่แล้ว จึงไม่อ้อมค้อมอีกต่อไป เธอเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อนว่า “เรื่องเป็นแบบนี้ค่ะ ลุง ป้า ฉันได้ยินเอ้อร์จู้บอกว่าจะไปเรียนมหาวิทยาลัย เลยอยากมาถามพวกคุณ...”
“ไม่ได้หรอก เธอเพิ่งมาได้ไม่กี่วัน จะไปไม่ได้ ถึงจะยังไม่ได้ตัดสินใจเรื่องโควตาที่เหลือ แต่ปัญญาชนที่เพิ่งมาลงชนบทอย่างพวกเธอจะอาศัยโควตานี้กลับเข้าเมืองไม่ได้เด็ดขาด”
ลู่เหวินเซิงยังพูดไม่ทันจบก็ถูกหัวหน้าหมู่บ้านขัดขึ้นเสียก่อน เธอถามด้วยความสงสัยว่า “ใครบอกคะว่าฉันมาขอโควตาเข้ามหาวิทยาลัยสำหรับกรรมกร ชาวนา และทหาร?”
คราวนี้หลี่เซี่ยงหยางกลับเป็นฝ่ายสงสัยบ้าง “เธอไม่ได้มาเพราะโควตาเหรอ? ไม่อยากกลับเข้าเมืองเหรอ? อยู่ที่นี่ได้ค่าแรงวันละ 3 แต้ม จะมีความหมายอะไร?”
แทงใจดำเลย ลุง...
ลู่เหวินเซิงกลอกตาใส่อย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะพูดเสียงออดอ้อนว่า “ลุงคะ ฉันไม่อยากกลับเข้าเมืองก็เรื่องของฉันสิคะ ในเมืองจะดีเท่าชนบทได้ยังไง? อีกอย่าง ฉันมาตอบรับคำเรียกร้องของประเทศ เพื่อมาพัฒนาบ้านเมือง จะหนีเอาตัวรอดได้ยังไง เรื่องแบบนี้ทำไม่ได้หรอกค่ะ
เดี๋ยวนะ ลุงรู้ได้ยังไงว่าฉันได้ค่าแรงวันละ 3 แต้ม?”
หัวหน้าหมู่บ้านหลี่กลอกตาใส่ “ลืมไปแล้วหรือไงว่าพี่โหย่วเหลียงทำงานอะไร?”
ลู่เหวินเซิงนึกขึ้นได้ “อ๋อ ใช่ ๆ” ปากสว่างจริง ๆ!
“ลุงก็คิดเหมือนกันใช่ไหมคะว่าฉันได้ค่าแรงวันละ 3 แต้มมันไม่ดี? บังเอิญเลยค่ะ ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน ถึงได้มาหาลุงนี่ไงคะ”
หัวหน้าหมู่บ้านหลี่พูดอย่างไม่สบอารมณ์ “มาหาฉันทำไม? ฉันเพิ่มค่าแรงให้เธอไม่ได้หรอก คนทั้งหมู่บ้านจับตาดูอยู่ทั้งนั้น”
ลู่เหวินเซิงพูดไม่ออกจริง ๆ คุณลุงหัวหน้าหมู่บ้านคนนี้คิดอะไรของเขากันนะ? ช่างเถอะ เธอพูดตรง ๆ เลยดีกว่า!