“พี่ลู่ ได้พริกมาแล้วเหรอ?” หลวี่ห้าวเห็นสีหน้าไม่สบอารมณ์ของลู่เหวินเซิงก็รีบเปลี่ยนเรื่องทันที
หึ เจ้าเด็กนี่~ ยังคิดจะหลอกเธออีก!
ลู่เหวินเซิงกลอกตามองเขาแล้วตอบว่า “อืม ได้มาแล้ว”
หลวี่ห้าวเอ่ยอย่างตื่นเต้น “ดีเลย! เที่ยงนี้มีของอร่อยกินแล้ว”
ที่พักของปัญญาชนที่ลงชนบทของพวกเขาไม่มีพริกแห้ง ครั้งก่อนเขายังต้องไปซื้อพริกที่ชาวบ้านปลูกจากร้านค้าสหกรณ์เลยด้วยซ้ำ เดิมทีก็มีไม่มาก ใช้ไม่กี่วันก็หมดแล้ว เขานึกว่าคราวนี้คงไม่ได้กินกุ้งเครย์ฟิชผัดเผ็ดเสียแล้ว!
“พี่ลู่ พอสร้างบ้านเสร็จ เราปลูกพริกไว้ในลานบ้านกันบ้างเถอะ!”
ลู่เหวินเซิงครุ่นคิดแล้วพยักหน้า “อืม ไว้ถึงตอนนั้นค่อยดูกัน ไม่รู้ว่าปลูกตอนนี้จะช้าไปหรือเปล่า”
มื้อเที่ยงวันนั้น ทุกคนจึงได้กินกุ้งเครย์ฟิชผัดเผ็ดกันอย่างเอร็ดอร่อย เพราะเสิ่นหลิงหลิงกินเผ็ดไม่ค่อยได้ เลยทำรสกระเทียมให้เธอแยกอีกจานหนึ่ง หลวี่ห้าวคิดว่าอร่อยไม่แพ้กัน