หลังจากลู่เหวินเซิงทอดถอนใจเสร็จ ก็หาเอากล่องใส่ขนมมาหนึ่งใบ ค่อย ๆ ใส่จดหมายกับธนาณัติลงไปอย่างระมัดระวัง ก่อนเก็บเข้าคลังเล็ก ๆ ในมิติ วางไว้กับเงินหยวนของเธอ
อืม ตอนนี้อาเล็กสำคัญพอ ๆ กับชีวิตและทรัพย์สินของเธอแล้ว!
เก็บจดหมายเรียบร้อยแล้ว เธอถึงค่อย ๆ แกะห่อพัสดุอย่างไม่รีบร้อน พัสดุนั้นเป็นกระสอบป่านใบใหญ่มาก
ตอนเธอหามกลับมาเมื่อครู่ก็รู้สึกได้ว่ามันค่อนข้างหนัก ไม่รู้ว่าอาเล็กส่งอะไรมาให้เธอกันแน่...
กว่าจะเปิดออกได้ พอเห็นก็พบว่าเป็นเสื้อผ้ากับรองเท้าหลายอย่าง:
ชุดทหารสีเขียว 2 ชุด รองเท้าผ้าใบหุ้มข้อ 1 คู่ ชุดกระโปรงผ้าสีเหลืองอ่อนแขนพอง 1 ชุด เสื้อเชิ้ตสีขาว 1 ตัว แล้วยังมีเสื้อผ้าผ้าหยาบอีก 2 ชุด...
พอค้นต่อไปด้านล่างก็เจอเสื้อกับกางเกงบุฝ้ายที่หนาหนักมาก กางเกงบุฝ้ายยังเป็นแบบมีกระเป๋าเล็ก ๆ ด้วย ทำเอาลู่เหวินเซิงทั้งขำทั้งพูดไม่ออก
วางอยู่กับกางเกงยังมีกางเกงตัวใหญ่หลวม ๆ อีกตัว คาดว่าน่าจะให้เธอสวมทับด้านนอก
ลู่เหวินเซิงอดพึมพำไม่ได้ว่า “นี่มันใส่ใจเกินไปแล้วจริง ๆ!”
หลังเก็บเสื้อผ้าทั้งหมดเข้ามิติแล้ว เธอก็หันไปดูพัสดุที่แฟบลงไปไม่น้อยต่อ
“เอ๊ะ มีผ้าห่มด้วยเหรอ!”
ลู่เหวินเซิงใช้แรงทั้งหมดที่มีดึงผ้าห่มผืนหนาใหญ่ออกมาจากข้างใน คาดว่าอาเล็กส่งมาให้ห่มตอนฤดูหนาว หนากว่าผืนที่แม่ของเถียนฟางให้มาเสียอีก
แถมยังหนักกว่าด้วย...แต่ทำไมถึงหนักขนาดนี้! ลู่เหวินเซิงรู้สึกว่าน้ำหนักไม่ชอบมาพากล จึงลองแก้ผ้าห่มที่มัดแน่นออกดู ไม่คิดเลยว่าข้างในจะยังมีของซ่อนอยู่:
อย่างแรกคือใบคูปองกองหนึ่ง เป็นคูปองธัญพืช คูปองสินค้าอุตสาหกรรม คูปองเนื้อสัตว์ คูปองน้ำตาล และอื่น ๆ ที่ใช้ได้ทั่วประเทศ ลู่เหวินเซิงพลิกดูคร่าว ๆ แล้วก็เห็นตั๋วจักรยานอยู่ใบหนึ่งที่ก้นกอง!