ลู่เหวินเซิงยืนดูอยู่ข้าง ๆ อย่างสนุกสนาน แถมยังอดบ่นในใจไม่ได้ว่า “อ้อมค้อมกันจริง!”
ลุยเลยสิ! พวกคุณจะบุกตะลุยกันตรง ๆ ก็ได้นี่นา จะได้ดูให้เต็มตา...
“พี่ลู่ มองอะไรอยู่เหรอ?” หลวี่ห้าวเดินเข้ามาถามอย่างกะทันหัน
ลู่เหวินเซิงเหลือบมองเขา “ไม่มีอะไร ไปทำงานของนายเถอะ!” เป็นนักเรียนสายวิทย์แท้ ๆ มายุ่งอะไรกับเรื่องนี้ ดูไปก็ไม่เข้าใจหรอก...
หลวี่ห้าวว่า “อ๋อ พี่กำลังดูพี่เฉินกับพี่เสิ่นอยู่ใช่ไหมล่ะ? ผมรู้ตั้งนานแล้ว”
ลู่เหวินเซิงถามอย่างแปลกใจ “นายรู้อะไร?”
หลวี่ห้าวขยับเข้ามาใกล้ลู่เหวินเซิง ก่อนกระซิบเสียงเบา “พี่ลู่ ผมจะบอกให้นะ เมื่อคืนพี่เฉินละเมอเรียกปัญญาชนเสิ่นอยู่ตลอดเลย”
ลู่เหวินเซิงเบิกตากว้าง “จริงเหรอ?”
หลวี่ห้าวยืนยันหนักแน่น “ผมสาบานเลย จริงยิ่งกว่าทองแท้เสียอีก!”
“ถ้าอย่างนั้นก็...”
หลวี่ห้าวพยักหน้าหงึก ๆ ตามไปด้วย
หานมู่เฉินหูดี แถมพวกเขายังอยู่ใกล้กันขนาดนี้ เขาจะไม่ได้ยินได้ยังไงว่าหลวี่ห้าวกับลู่เหวินเซิงกำลังกระซิบถึงเขากับเสิ่นหลิงหลิง
แต่เขาไม่กล้าเงยหน้า ไม่กล้าพูดแก้ตัวด้วย กลัวว่าเสิ่นหลิงหลิงจะได้ยินเข้า จึงได้แต่ก้มหน้าจับกุ้งเครย์ฟิชอย่างบ้าคลั่ง พลางบ่นในใจไม่หยุด: ทำยังไงดี ทำยังไงดี ฉันควรทำยังไงดี...
ระหว่างคุยเรื่องซุบซิบกับหลวี่ห้าว ลู่เหวินเซิงก็ยังเหลือบมองไปทางนั้นจากหางตา เห็นหานมู่เฉินจับกุ้งเครย์ฟิชส่งใส่ตะกร้าสะพายหลังอย่างส่งเดช จึงอดตะโกนเตือนไม่ได้