ผู้อำนวยการซุนเห็นว่าหัวหน้าหมู่บ้านหลี่ยอมเปิดปากเสียที ก็รีบพาเขาไปยังห้องทำงานข้าง ๆ
ให้ตายเถอะ! ลู่เหวินเซิงเพิ่งเข้าใจว่าทำไมผู้อำนวยการซุนถึงรีบร้อนอยากส่งคนกลับนัก ถึงขั้นยอมเสียผลประโยชน์เพื่อแลกกับการส่งตัวไปให้พ้น ๆ...
ในห้องทำงานซึ่งเดิมใช้วางเอกสาร ตอนนี้กลับมีเตียงสนามตั้งอยู่ตัวหนึ่ง ไป๋เชี่ยนกำลังนอนหลับอุตุอยู่บนนั้น ส่วนกล่องข้าวบนโต๊ะข้าง ๆ ยังมีอาหารเหลืออยู่ มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นอาหารจากร้านอาหารของรัฐ
ที่เกินไปกว่านั้นคือ บนเก้าอี้ข้าง ๆ ยังมีพัดลมไฟฟ้าตั้งอยู่ กำลังเป่าลมโครกคราก คิดว่าคงเป็นพัดลมของผู้อำนวยการซุนที่คุณหนูคนนี้ยึดมาใช้
เพราะมีผู้หญิงกำลังนอนอยู่ ผู้อำนวยการซุนกับหัวหน้าหมู่บ้านหลี่จึงไม่สะดวกเข้าไป ทั้งคู่เลยหันมามองลู่เหวินเซิงพร้อมกัน ความหมายชัดเจนว่า ให้เธอเข้าไปปลุกผู้หญิงคนนั้นที...
ลู่เหวินเซิงหมดหนทาง ในที่สุดก็เข้าใจแล้วว่าทำไมเจ้าจิ้งจอกเฒ่าถึงพาเธอเข้ามาด้วย ที่แท้ก็รอเธออยู่ตรงนี้นี่เอง!
เธอเดินเข้าไปในห้องทำงานอย่างไม่เต็มใจ ก่อนเตะเตียงสนามไปทีหนึ่งแล้วออกคำสั่งว่า
“ตื่น!”
สองคนที่ยืนมองอยู่ด้านนอกสบตากัน ต่างเห็นความตกตะลึงในแววตาของอีกฝ่าย นี่มัน...
ไป๋เชี่ยนถูกขัดจังหวะความฝันดี กำลังจะโมโหอยู่แล้ว แต่พอลืมตาขึ้นก็เห็นใบหน้าราวกับดาวอัปมงคลของลู่เหวินเซิง สีหน้าก็หงอยลงทันที
“ลู่...ลู่เหวินเซิง? ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่!”
ลู่เหวินเซิงกลอกตาใส่แล้วตอบอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “คุณหนูใหญ่มารับเธอกลับบ้านด้วยตัวเองเลยนะ!”