ลู่เหวินเซิงเพิ่งกินแป้งทอดต้นหอมเสร็จ ก็เห็นหัวหน้าหมู่บ้านเดินหน้าตึงเข้ามา เขาเรียกลู่เหวินเซิงกับเอ้อร์จู้ไปยังที่ลับตาคน ก่อนจะสั่งว่า
“พวกเธอสองคนไปเอารถแทรกเตอร์มา อีกเดี๋ยวไปสำนักงานเยาวชนผู้มีการศึกษากับฉัน รับเยาวชนผู้มีการศึกษานามไป๋กลับมา”
เอ้อร์จู้ถามอย่างสงสัย “รับกลับมาทำไมครับ เพิ่งส่งไปเองไม่ใช่เหรอ?”
ลู่เหวินเซิงไม่ได้พูดอะไร เรื่องก็เป็นไปอย่างที่เธอคาดไว้ อิทธิพลของตระกูลไป๋มีมากพอที่จะไม่ยอมให้ลูกหลานของตัวเองถูกส่งกลับมา เพียงแต่เธอไม่คิดว่าจะกลับมาเร็วขนาดนี้
ดูท่าอิทธิพลของตระกูลไป๋จะยิ่งใหญ่กว่าที่เธอคิดไว้มากจริง ๆ...
ตอนนั้นเอง หัวหน้าฝ่ายผลิตก็เดินเข้ามาพูดว่า “ผู้อำนวยการสำนักงานเยาวชนผู้มีการศึกษาส่งคนมาแจ้งด้วยตัวเอง ให้พวกเราไปรับกลับมา เยาวชนผู้มีการศึกษาลู่ พวกเธอมาจากเมืองซ่งเฉิงเหมือนกัน เธอรู้ภูมิหลังของครอบครัวเขาไหม?”
ลู่เหวินเซิงส่ายหน้า “ไม่รู้ค่ะ ครอบครัวฉันเป็นแค่พนักงานเงินเดือนธรรมดา”
ทั้งสามคนจึงขับรถแทรกเตอร์ไปสำนักงานเยาวชนผู้มีการศึกษา ท่ามกลางสีหน้าราวกับกลืนแมลงวันของหัวหน้าฝ่ายผลิต
เวลานี้คนที่กำลังจะไปทำงานทยอยเดินไปยังแปลงนา พอเห็นว่าคนขับรถแทรกเตอร์คือลู่เหวินเซิง ทุกคนก็ฮือฮาขึ้นมาทันที
“โอ๊ย แม่เจ้า นั่นเยาวชนผู้มีการศึกษาลู่ใช่ไหม? เธอขับรถแทรกเตอร์เป็นด้วยเหรอ?”
“ไหน ๆ อยู่ไหน? โอ๊ย จริงด้วย!”
“เยาวชนผู้มีการศึกษาลู่นี่ไม่ธรรมดาเลยนะ ขับรถแทรกเตอร์เป็นด้วย!”
“จุ๊ ๆ ทั้งได้ธงเกียรติคุณ ทั้งได้จักรยาน แถมยังสร้างบ้านเองได้ ตอนนี้ขับรถแทรกเตอร์เป็นอีก บ้านไหนได้เธอไปเป็นสะใภ้คงทำบุญมาดีแน่ ๆ!”