“พี่เฉิน ในที่สุดฉันก็ได้เจอพี่แล้ว...”
ตอนที่ทุกคนกำลังเตรียมกินมื้อกลางวัน เสียงผู้หญิงหวานหยดย้อยปนสะอื้นหนัก ๆ ก็ดังขึ้นขัดจังหวะ
หานมู่เฉินสะดุ้งจนตัวโยน รีบหันกลับไปมอง ก็เห็นไป๋เชี่ยนหิ้วตะกร้า ใบหน้าเปรอะเปื้อนฝุ่น วิ่งพรวดเข้ามาจากด้านนอก
เห็นท่าว่าจะชนเขาเข้าแล้ว เขารีบเบี่ยงตัวหลบ ก่อนจะคว้าจางจื้อผิงที่กำลังล้างหน้าอยู่ผลักไปข้างหน้าอย่างไม่คิด
เดี๋ยวนะ ทำไมเธอกลับมาอีกแล้วล่ะ? ไม่ใช่ว่าส่งตัวกลับไปแล้วเหรอ? เขาเพิ่งจะได้หายใจโล่ง ๆ แค่สองทีเอง!
ดูท่าหัวหน้าฝ่ายผลิตจะจัดการไม่อยู่แฮะ!
หัวหน้าฝ่ายผลิต: ลองดูไหมล่ะ?
จางจื้อผิงยังไม่ทันตั้งตัวว่าเกิดอะไรขึ้น ก็ถูกคนตัวนุ่มหอมกรุ่นพุ่งเข้ามากอดเต็มอ้อมแขน เขา...
หานมู่เฉินแอบเหลือบมองเสิ่นหลิงหลิงที่อยู่ข้าง ๆ โชคดีจริง ๆ ที่เขาหลบทัน ไม่อย่างนั้นคงเสียความบริสุทธิ์ไปแล้ว!
ไป๋เชี่ยนกอดอยู่พักใหญ่ถึงรู้สึกว่าคนในอ้อมแขนไม่ใช่คนที่คิดไว้ พอเห็นชัดว่าเป็นหน้าจางจื้อผิง เธอก็กรีดร้องขึ้นมาก่อนจะตบหน้าเขาฉาดหนึ่ง
“อ๊ะ ไอ้โรคจิต!”
จางจื้อผิงเป็นถึงผู้รับผิดชอบที่พักของปัญญาชนที่ลงชนบท ไม่ใช่คนที่จะรังแกกันได้ง่าย ๆ เขาคว้าข้อมือไป๋เชี่ยนไว้แล้วกดเสียงต่ำถามว่า
“เธอว่าใครเป็นโรคจิต?”
ไป๋เชี่ยนออกแรงสุดตัวก็ยังดึงมือกลับมาไม่ได้ จึงพูดอย่างโมโหว่า “ก็คุณนั่นแหละ! คุณเห็นฉันวิ่งมาแล้วยังไม่หลบ คุณมันโรคจิต จงใจฉวยโอกาสเอาเปรียบฉัน!”
จางจื้อผิงเองก็โมโห เขาสะบัดแขนไป๋เชี่ยนออก แล้วหันไปถามหานมู่เฉินว่า