ซุนไฉ่เฟิ่งเพิ่งได้สติจากความตกตะลึง ก็ได้ยินสามีตกลง “ราคา” กับลู่เหวินเซิงเรียบร้อยแล้ว เธอจึงไม่ยอมน้อยหน้า รีบก้าวเข้าไปจับมือลู่เหวินเซิงด้วยความยินดี
“โอ๊ย หนูเอ๊ย ขับเป็นจริง ๆ ด้วย เก่งมาก ทำให้ผู้หญิงอย่างพวกเราภูมิใจจริง ๆ”
จากนั้นเธอก็เหลือบมองสามีที่ยังกุมมือหลวี่ห้าวอยู่ “เสี่ยวลู่ อย่าโทษลุงเลยนะที่ไม่ยอมให้ป้าขึ้นไปด้วย พรุ่งนี้ป้าจะเรียกพวกพี่สาวน้องสาวมาสักสองสามคน หนูขับพาพวกเราไปวนเล่นสักรอบนะ”
ลู่เหวินเซิงยิ้มตาหยี “ได้เลยค่ะป้าฉ่ายเฟิ่ง เรื่องนี้ป้าตัดสินใจได้เลย”
หัวหน้าหมู่บ้านหลี่: ไม่ใช่นะ ตอนฉันปฏิเสธ เธอก็ไม่ได้พูดแทรกเหมือนกันนี่นา…
ซุนไฉ่เฟิ่งไม่สนใจเขาสักนิด “ถุย! ไม่ได้เรื่องสักอย่าง!”
หลังจัดการเรื่องโควตาคนขับรถแทรกเตอร์เรียบร้อย ลู่เหวินเซิงถึงนึกขึ้นได้ว่าตั้งใจมาทำอะไร จึงดึงหัวหน้าหมู่บ้านไปคุยอีกมุมแล้วกระซิบว่า “ลุงคะ เรื่องธงเกียรติคุณของหนู…”
หัวหน้าหมู่บ้านหลี่รีบแสดงท่าทีว่าไม่อยากคุยเรื่องนี้ทันที…
เขาแสร้งกระแอมสองครั้ง ก่อนหาข้ออ้างว่า “เสี่ยวลู่ บ้านของหนูยังสร้างไม่เสร็จเลย ที่พักของปัญญาชนที่ลงชนบทก็ไม่มีที่แขวนไม่ใช่หรือ รอสร้างบ้านเสร็จแล้วค่อยมาเอาดีไหม?”
เขาตัดสินใจแล้ว คืนนี้จะไปคุยกับเจิ้นกั๋ว ว่าจะถ่วงงานสร้างบ้านของปัญญาชนลู่ไว้ก่อน…
ลู่เหวินเซิงเห็นลูกตาของหัวหน้าหมู่บ้านหลี่กลอกไปมาไม่หยุด ก็แอบสาปแช่งเขาอยู่ในใจ ชายแก่เจ้าเล่ห์ คิดว่าเธอไม่รู้หรือว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่? เธอจึงตัดสินใจใช้ไม้แข็ง
“ลุงหลี่ ที่พักของพวกเราก็กว้างอยู่แล้ว แค่ธงเกียรติคุณผืนเดียว ยังไงก็มีที่วางค่ะ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับว่าหนูสร้างบ้านเสร็จหรือยังสักหน่อย”