เวลานั้น ลู่เจี้ยนกั๋วก็เดินเข้ามาพูดขึ้นอย่างถูกจังหวะว่า “พวกคุณมีสิทธิ์อะไรมาด่าพ่อผม?”
หวังเอ้อร์ไม่คิดว่าจะยังมีคนกล้าออกหน้าตรงนี้ จึงยื่นมือผลักอีกฝ่ายจนล้มลงกับพื้น ก่อนจะขู่เสียงเหี้ยมว่า “ไอ้หนู ที่นี่ไม่มีสิทธิ์ให้แกพูด”
จากนั้นก็หันไปมองลู่หงจวิน “แกจะพูดพล่ามอะไรนักหนา จะไสหัวไปหรือไม่ไป?” พี่ใหญ่ของเขายังไม่ได้กินมื้อเที่ยงเลย!
ตอนนี้ลู่หงจวินเกลียดลู่เหวินเซิงแทบตาย ไม่เพียงบังคับให้เขาคืนเงิน ยังขายบ้านทิ้งอีกด้วย เขาถึงว่าหลายปีมานี้หาหนังสือรับรองกรรมสิทธิ์บ้านไม่เจอสักที ที่แท้เธอแอบเอาไปซ่อนไว้นี่เอง!
เมื่อเห็นหนังสือรับรองกรรมสิทธิ์บ้านกับสัญญาซื้อขายตรงหน้า เขาก็ปฏิเสธไม่ได้ แต่ถ้าจะให้ย้ายออก เขาก็ทำใจไม่ได้จริง ๆ
อย่างไรเสียก็อยู่ที่นี่มาหลายปีแล้ว เขาถือว่าบ้านหลังนี้เป็นทรัพย์สินของตัวเองไปนานแล้ว ตอนนี้จะให้คายออกมาเหรอ ฝันไปเถอะ
ลู่หงจวินคิดได้ดังนั้นก็ปฏิเสธทันที “ให้ย้ายไม่มีทาง เว้นแต่ฉันตาย”
เฉินเฉิงแอบถอนใจอยู่ในใจ นี่มันมีทางสวรรค์ให้เดินแต่ไม่ยอมไป กลับจะดั้นด้นเอาตัวมาพัวพันกับทางนรกเสียได้
“งั้นฉันจะช่วยให้สมใจ”
ทันใดนั้น ผู้คนที่มุงดูอยู่ด้านนอกก็เกิดความวุ่นวายขึ้น ที่แท้เจ้าหน้าที่ตำรวจก็มาถึงแล้ว แหม! ยังเป็นคนคุ้นเคยกันอีกด้วย เจ้าหน้าที่ตำรวจหวังที่เพิ่งแยกกันเมื่อตอนเช้า
“หัวหน้าหวัง รบกวนแล้วครับ” เฉินเฉิงยิ้มทักทาย
เจ้าหน้าที่ตำรวจหวังเห็นว่าเป็นเฉินเฉิงก็ประหลาดใจอยู่บ้าง เขาส่งสายตาตำหนิอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัวว่า นี่มันเรื่องเล็กน้อยแค่นี้เอง นายจัดการไม่ได้หรือไง ยังจะมากวนฉันตอนกินข้าวอีก