พูดถึงทางเฉินเฉิง หลังยึดบ้านคืนมาได้ เขาก็ตั้งใจจะล็อกประตูแล้วกลับ ตอนมาถึงเขาพกแม่กุญแจเหล็กมาด้วยตั้งสองตัว
ระหว่างเปลี่ยนกุญแจ เขาหันไปถามเจ้าหน้าที่ตำรวจหวังว่า “ไปดื่มกันหน่อยไหม?”
เจ้าหน้าที่ตำรวจหวังตบไหล่เขาแล้วตอบ “ไอ้หนุ่ม! คราวนี้ฉันต้องรีดไถนายให้หนักสักมื้อ”
เฉินเฉิงล็อกประตูเสร็จก็ปั่นจักรยานไปกับเจ้าหน้าที่ตำรวจหวังที่ร้านอาหารของรัฐ สั่งกับข้าวมาหลายอย่าง แล้วก็เอาเหล้ามาหนึ่งขวด ทั้งคู่หามุมหนึ่งนั่งกินกัน
“ทำไมนายถึงซื้อบ้านของตระกูลลู่ล่ะ?”
เฉินเฉิงไม่อยากเปิดเผยตัวตน จึงตอบอย่างไม่ใส่ใจว่า “เด็กสาวคนหนึ่งขายให้พอดี ฉันเองก็ไม่มีที่อยู่ เลยซื้อไว้”
เจ้าหน้าที่ตำรวจหวังพยักหน้า “อืม เธอก็ลำบากไม่น้อยจริง ๆ” อยู่เขตเดียวกัน เรื่องในบ้านโน้นบ้านนี้ของตระกูลลู่ไม่ใช่ความลับอะไรแถวนี้
“อืม แล้วคุณล่ะ ช่วงนี้ยุ่งไหม?” เฉินเฉิงไม่อยากคุยเรื่องลู่เหวินเซิง จึงเปลี่ยนหัวข้ออย่างแนบเนียน
“ฉันก็เรื่อย ๆ…”
ทั้งคู่กินข้าวกันอยู่นานกว่าจะเสร็จ เฉินเฉิงได้ข้อมูลที่อยากรู้ครบแล้ว และคิดจะลงมือทำเรื่องใหญ่ในเร็ว ๆ นี้
หลังร่ำลาเจ้าหน้าที่ตำรวจหวัง เขาก็ปั่นจักรยานไปบ้านหวังเอ้อร์หมาจื่อ “หวังเอ้อร์ หายาปลุกกำหนัดให้ฉันหน่อย”
หวังเอ้อร์กำลังกินไอติมอยู่บ้าน สีหน้าเจ้าเล่ห์ “พี่ใหญ่ เล็งสาวบ้านไหนไว้ล่ะ? สมัยนี้ไม่ควรใช้ยานะ”
เฉินเฉิงเตะเขาทีหนึ่งก่อนพูด “ฉันจะช่วยระบายแค้นให้เด็กผู้หญิงคนนั้น”