พอไป๋ต้าจ้วงแน่ใจว่าลู่เหวินเซิงอยากได้ เขาก็ให้เธอรออยู่ในลานบ้าน ส่วนตัวเองล็อกประตูบ้านให้เรียบร้อยแล้วออกไปเอาหน้าไม้
ลู่เหวินเซิงไม่ถือสา เธอหย่อนตัวนั่งลงบนขั้นบันไดแล้วหลับตาพักผ่อน เมื่อคืนใช้แรงไปหนักมาก ถึงจะได้พลังจากน้ำพุวิญญาณเติมเต็ม แต่ความคิดแบบมนุษย์เงินเดือนยุคปัจจุบันของเธอก็ยังดื้อดึงเชื่อว่าการอดนอนทำให้ตายกะทันหันได้ง่าย...
พอออกจากบ้าน ไป๋ต้าจ้วงก็เดินดุ๊กดิ๊กไปตามตรอกด้านหลังบ้านอย่างร่าเริง เฮ้! วันนี้ปิดการขายได้อีกหนึ่ง...ไม่สิ สองดีลใหญ่ ไม่เพียงเอาใจนายอำเภอได้ ยังทำเงินได้ไม่น้อยด้วย ชีวิตช่วงนี้ช่างสุขสบายจริง ๆ!
“อู๋เหล่าเซียน... อู๋เหล่าเซียน อยู่บ้านไหมครับ?”
ลู่เหวินเซิงที่กำลังหลับตาพักผ่อนพลันลืมตาขึ้น หันไปมองทางต้นเสียง ซึ่งมาจากหลังบ้าน!
บ้านเรือนในยุคนี้ส่วนใหญ่เตี้ย ลู่เหวินเซิงจึงวิ่งเร่งฝีเท้า กระโดด แล้วปีนขึ้นหลังคาบ้านของไป๋ต้าจ้วงได้อย่างคล่องแคล่วราวกับลิง เธอซ่อนตัวให้มิดชิดแล้วมองไปทางต้นเสียง เห็นร่างท้วมขาวยืนอยู่หน้าลานบ้านทรุดโทรมทางซ้ายมือด้านหลังบ้าน คนคนนั้นจะเป็นใครไปได้ถ้าไม่ใช่ไป๋ต้าจ้วง?
ฮึ! จับได้แล้วใช่ไหมล่ะ? ยังไม่พาเธอไปอีก...จิ๊ ๆ ๆ!
แล้วก็ซ่อนตัวให้ดีหน่อยสิ ยังตะโกนเสียงดังขนาดนั้นอีก ดูท่าคนคนนี้จะไม่ค่อยฉลาดเท่าไร...
หรือเขาจะเป็นหัวหน้าตลาดมืดแถวนี้จริง ๆ?
ไป๋ต้าจ้วงคงสติหลุดไปแล้ว พอตะโกนจบถึงเพิ่งรู้ว่าพลาด จึงแอบนึกเสียใจอยู่ พอดีกับประตูรั้วตรงหน้าที่แง้มเปิดออก เผยให้เห็นเสียงทุ้มแหบดังมาจากข้างใน
“จะตะโกนอะไรนักหนา! ฉันไม่ได้หูหนวกสักหน่อย! มาทำอะไรที่นี่?”