ลู่เหวินเซิงก้มดูนาฬิกา ตอนนี้ 8 โมง 20 นาทีแล้ว รถจะมาในอีก 10 นาที เธอจึงออกวิ่งสุดฝีเท้า ในที่สุดก็ไปถึงปากทางเข้าหมู่บ้านทันในนาทีสุดท้าย
ตอนนั้นมีหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่ตรงปากทางเข้าหมู่บ้านแล้ว เสื้อผ้าการแต่งกายดูดีกว่าคนในหมู่บ้านอย่างเห็นได้ชัด แถมยังหิ้วตะกร้าไข่ไก่ไว้ที่ข้อศอก ดูท่าจะเข้าเมือง
พอเห็นลู่เหวินเซิงวิ่งมา เธอก็กวาดตามองตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะส่งเสียงฮึในลำคอ
ลู่เหวินเซิง: ????
พวกเรารู้จักกันเหรอ?
ลู่เหวินเซิงกลอกตา แต่ก็ไม่ได้หาเรื่องให้มากความ เพราะมองเห็นรถโดยสารกำลังแล่นมาแต่ไกลแล้ว อย่างไรก็ตาม เธอจำผู้หญิงคนนี้ไว้แล้ว ไว้ค่อยคิดบัญชีกันทีหลัง ยังไงก็อยู่หมู่บ้านเดียวกัน
พอรถจอด หญิงสาวก็ขึ้นรถก่อนแล้วทักทายพนักงานเก็บค่าโดยสารอย่างสนิทสนม
“พี่หวัง วันนี้ก็เป็นพี่อีกแล้วเหรอคะ!”
พนักงานเก็บค่าโดยสารที่ถูกเรียกว่าพี่หวังก็ทักทายเธออย่างเป็นกันเอง “อ้าว ชุนฮวาจะเข้าเมืองไปขายไข่อีกแล้วเหรอ?”
“ใช่ค่ะพี่หวัง กำลังจะเข้าฤดูใบไม้ร่วงแล้ว ฉันเลยจะไปซื้อผ้ามาตัดเสื้อสักชุด”
พนักงานเก็บค่าโดยสารประจบว่า “โธ่เอ๊ย ในหมู่บ้านแถวนี้มีใครใช้ชีวิตดีเท่าชุนฮวาอีกล่ะ เสื้อผ้าปีหนึ่งตัดตั้งหลายชุด”
เมื่อได้ยินคำที่อยากฟัง ชุนฮวาก็ล้วงซาลาเปาสองลูกจากตะกร้ายื่นให้พนักงานเก็บค่าโดยสาร
“พี่หวังคงยังไม่ได้กินมื้อเช้าสินะคะ? เอานี่ไปรองท้องก่อน จะได้ไม่หิวจนเป็นโรคกระเพาะ”
พนักงานเก็บค่าโดยสารทำทีปฏิเสธอยู่สองสามที ก่อนจะรับไว้ รอยยิ้มจริงใจขึ้นพร้อมกับกล่าวประจบว่า
“ขอบใจมากนะชุนฮวา ฉันยังไม่ได้กินมื้อเช้าจริง ๆ เมื่อกี้ท้องยังร้องอยู่เลย! นี่แหละนะ คนสวยใจดีอย่างชุนฮวา ถึงได้มีชีวิตสุขสบาย...”
ลู่เหวินเซิงที่ยืนฟังอยู่ข้าง ๆ แทบจะอาเจียน นี่มันต่างฝ่ายต่างประจบกันชัด ๆ! เธอได้เรียนรู้แล้ว ได้เรียนรู้จริง ๆ...
แต่เสียงของชุนฮวาคนนี้ทำไมคุ้นหูจังนะ รู้สึกเหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน...
“สวัสดีค่ะ สหาย ไปอำเภอราคาเท่าไรคะ?”
พนักงานเก็บค่าโดยสารเห็นว่าเป็นสาวน้อยหน้าตาสะสวย จึงทำหน้าบึ้งตอบว่า “ไปอำเภอห้าสิบเฟิน ซื้อตั๋วแล้วก็ไปนั่ง”