พอขี่จักรยานไปถึงที่ลับตาคน ลู่เหวินเซิงก็เก็บหน้าไม้เข้าไปในมิติ จะถือของแบบนี้เดินอวดไปทั่วไม่ได้หรอก...
เธอยังมีเรื่องสำคัญอีกเรื่องที่ต้องจัดการ นั่นก็คือเรื่องกระดาษชำระ!
ตอนที่เธอเพิ่งมาถึงบ้านตระกูลลู่ มีแค่ลู่เสี่ยวเสี่ยวกับซ่งชุนเฟิน สองนังตัวแสบเท่านั้นที่ได้ใช้กระดาษชำระ ส่วนเจ้าของร่างเดิมทำได้แค่ใช้หนังสือพิมพ์เก่า
ทำเอาเธอโกรธจนแทบระเบิด ทำไมล่ะ? ก็เป็นคนเหมือนกันแท้ ๆ ทำไมก้นของพวกหล่อนถึงมีค่ากว่ากันนัก!
เธอเลยฉวยโอกาสตอนคนในบ้านไม่อยู่ แอบขโมยกระดาษชำระไปทั้งหมด ตั้งใจไว้เลยว่า “ฉันใช้ไม่ได้ พวกเธอก็อย่าหวังว่าจะได้ใช้!”
พอดูเวลา ก็เห็นว่าเป็น 11 โมงครึ่งแล้ว ลู่เหวินเซิงจึงตัดสินใจกินมื้อกลางวันก่อน กลัวว่าจะเจอคนรู้จัก เลยเก็บจักรยานเข้าไปในมิติล่วงหน้า
จากนั้นหยิบปิ่นโตมาห้าหกใบ ใส่ลงในตะกร้าสะพาย แล้วเข้าไปล้างเครื่องสำอาง เปลี่ยนกลับมาใส่เสื้อผ้าของตัวเอง ถักผมเป็นเปียสองข้างอย่างง่าย ๆ พอจัดการทุกอย่างเรียบร้อย เธอก็มุ่งหน้าไปร้านอาหารของรัฐ
ต้องขอบคุณที่ตอนเช้าเธอตระเวนไปทั่วเมืองอำเภอเกือบครึ่งเมืองเพื่อตามหาตลาดมืด ตอนนี้เลยไม่ต้องถามทาง แค่เดินตามเส้นทางที่จำได้ ก็หาร้านอาหารของรัฐเจออย่างง่ายดาย
ต้องยอมรับว่าร้านอาหารในอำเภอดูดีกว่าของตำบลจริง ๆ แค่หน้าร้านก็ดูหรูหราแล้ว
จุ๊ ๆ ตัวอักษรสีแดงเสียด้วย ดูก็รู้ว่าเพิ่งทาสีใหม่
“ร้านอาหารกั๋วซิงนี่ทำกำไรดีเหมือนกันนะ!”
ลู่เหวินเซิงไม่ประหม่าเลยสักนิด สะพายตะกร้าเดินเข้าไปในร้านอาหารของรัฐ บางทีเพราะเธอมาถึงเร็ว ตอนนี้เลยยังไม่มีลูกค้ามากนัก