ลู่เหวินเซิงเพิ่งออกจากร้านอาหารของรัฐ ก็เม้มปากน้อย ๆ แล้ววิ่งตึกตักไปยังสหกรณ์
ข้างนอกร้อนเหลือเกิน ถึงมณฑลเหลียวจะอยู่ทางเหนือพอสมควร แต่ก็ยังหนีความร้อนของเที่ยงวันในฤดูร้อนไม่พ้น
เธอเริ่มคิดถึงไอศกรีมกับน้ำอัดลมแช่เย็นในยุคปัจจุบันขึ้นมาเสียแล้ว…
พอลู่เหวินเซิงนึกถึงว่าหากพลาดรถ เธอจะต้องปั่นจักรยานฝ่าดวงอาทิตย์แผดเผาไปอย่างหนักหน่วง ก็แทบอยากตายเสียให้รู้แล้วรู้รอด เพราะอย่างนั้นเธอจึงต้องรีบจัดการทุกอย่างให้เสร็จ!
“โอโม โอโม… ลุย ลุย ลุย!”
ลู่เหวินเซิงคิดถึงน้ำอัดลมของคนติดบ้านกับเบียร์แก้วเล็ก ๆ กินคู่ไก่ทอด พลางวิ่งรวดเดียวมาถึงสหกรณ์ ถึงจะเป็นเวลาเที่ยง แต่สหกรณ์ยังไม่ปิดพักกลางวัน เธอจึงรีบตรงไปยังแผนกของใช้ประจำวันแล้วถามว่า
“สวัสดีค่ะ มีใครพอจะบอกได้ไหมคะว่าที่นี่มีกระดาษชำระหรือเปล่า?”
พนักงานเห็นคนที่มาถามเป็นสาวน้อยหน้าตาสะสวย ก็สนใจขึ้นมาทันที ก่อนตอบว่า
“ไม่มีจ้ะ กระดาษชำระเป็นสินค้าจัดสรรพิเศษ สหกรณ์เราไม่มีหรอก”
โธ่ มาเสียเที่ยวจริง ๆ
กระดาษชำระในยุคนี้ถึงกับเป็นสินค้าจัดสรรพิเศษเลยหรือเนี่ย ดูท่าคราวหน้าคงต้องถามไป๋ต้าจ้วงว่าในตลาดมืดของพวกเขาพอจะหามาได้ไหม เธอยิ้มหวานขอบคุณพนักงาน แล้วเปลี่ยนไปยังแผนกอาหารแห้งแทน
ที่แผนกอาหารแห้ง ลู่เหวินเซิงใช้คูปองที่เส้าฉียนแลกให้ ซื้อขนมเค้กกับขนมอบหลายอย่าง ก่อนแยกประเภทเก็บไว้ในคลังเสบียงเล็ก ๆ ของตัวเอง เผื่อวันไหนเลิกงานช้าแล้วทำกับข้าวไม่ทัน จะได้เอาไว้รองท้อง ทันใดนั้นเธอก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงถามว่า
“มีน้ำตาลทรายแดงไหมคะ?”