“พี่เฉิน ผู้ใหญ่บ้านกับคนอื่น ๆ จะมากันเมื่อไหร่ครับ?” หลวี่ห้าวเริ่มรอจนเบื่อแล้ว
หานมู่เฉินมองนาฬิกาที่ข้อมือ ตอนนี้เจ็ดโมงแล้ว “น่าจะใกล้ถึงแล้ว”
ตอนนั้นลู่เหวินเซิงก็ลืมตาขึ้น พูดรับว่า “มาแล้ว”
พอได้ยิน หลวี่ห้าวก็ลุกขึ้นหันไปมองด้านหลัง บนถนนมีคนส่งเสียงเอะอะกันเต็มไปหมด ทั้งคนขับเกวียนวัว คนเดินเท้า คนเข็นรถเข็น และคนหาบของด้วยไม้คาน
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าทั้งหมดเป็นคนจากกองงานผิงอัน ไม่ต้องถามหรอกว่าเขารู้ได้ยังไง เขามีตานี่นา ไหนจะวัวตัวแรกที่ลากเกวียน เขาก็ผูกพันกับมันจนเหมือนเลี้ยงมากับมือแล้ว แถมผู้ชายที่ยืนอยู่บนกองฟางนั่นไม่ใช่หัวหน้าฝ่ายผลิตหรือไง?
ซ่าส์จริง ๆ ไม่กลัวตกลงมาบ้างหรือไง...
เขาอดอุทานไม่ได้ว่า “มาจริงด้วย”
ถัดไปด้านหลังติด ๆ กันคือกองงานชิงซาน ตอนนี้หัวหน้าหมู่บ้านหลี่กำลังเถียงกับชายชราคนหนึ่งอยู่
“ตาเฒ่าหลี่ ถึงฝ่ายผลิตของพวกคุณจะมีรถแทรกเตอร์ แต่ฝ่ายผลิตของพวกเรามีคนมารอคิวตั้งแต่เช้า ปีนี้คนส่งข้าวเป็นคนแรกก็ต้องเป็นฝ่ายผลิตชิงซานของฉันอยู่ดี
พวกคุณก็รออยู่ข้างหลังไปช้า ๆ เถอะ!” หัวหน้าฝ่ายผลิตหลิวพูดอวดอย่างภาคภูมิใจ
ชิ มีเหล็กวัวแล้วจะทำไม หลายปีมานี้ก็ยังถูกฝ่ายผลิตชิงซานของพวกเขาชิงหน้าไปก่อนทุกที
ถ้าถามเขานะ ก็เพราะหัวหน้าหมู่บ้านหลี่เซี่ยงหยางคุมคนไม่อยู่ต่างหาก ถึงได้กระจัดกระจายไร้ระเบียบแบบนี้
ดูเขาสิ เขาให้ลูกชายขนข้าวมาเกือบครึ่งเกวียนตั้งแต่เช้าตรู่ รับรองว่าได้เข้าคิวเป็นที่หนึ่งแน่!
หลี่เซี่ยงหยางเห็นท่าทางลำพองนั่นแล้วก็หงุดหงิด แต่ตอนนี้ในใจก็กระวนกระวายไม่น้อยเหมือนกัน ไม่รู้ว่าเสี่ยวลู่จะแย่งพวกหนุ่ม ๆ ตระกูลหลิวได้หรือเปล่า