“พี่เฉิน ทำตัวอ่อนแรงหน่อยสิ หัวหน้าฝ่ายผลิตบอกให้พี่ทำตัวอ่อนแรงหน่อย!” หลวี่ห้าวมองหานมู่เฉินที่แข็งแรงยิ่งกว่าวัว แล้วเตือนอย่างจนใจ
หานมู่เฉินตอบว่า “ฉันลืมไป”
หานมู่เฉินที่เดิมยังแบกถุงข้าวสารได้สบาย ๆ จำต้องทำท่าบอบบาง ช่วยหลวี่ห้าวยกถุงหนึ่งไปด้วยกัน ทำเอาหนุ่มกำยำในหมู่บ้านเหลือบมองซ้ำแล้วซ้ำเล่า สองคนนี้ไม่ไหวเลยนะ อ่อนแอเกินไปแล้ว!
บางคนถึงกับจงใจแบกข้าวสาลีหนึ่งกระสอบเดินฉับ ๆ ผ่านหน้าพวกเขา
หานมู่เฉินคิดในใจ: นี่มันคนแบบไหนกันเนี่ย!
หลังจากนั้น ข่าวลือเรื่องหนึ่งก็แพร่ไปทั่วกองงานผิงอันอย่างเงียบ ๆ ว่า ปัญญาชนหานกับปัญญาชนหลวี่ไตพร่อง แม้แต่ถุงข้าวสารยังแบกไม่ไหว…
แต่ข้อดีก็คือข่าวลือนี้ช่วยกันคนที่เข้ามาตามจีบพวกเขาได้ไม่น้อย เรียกว่าร้ายกลายเป็นดีแล้วกระมัง!
ทางด้านนั้น หัวหน้าหมู่บ้านหลี่เดินไปหาหัวหน้าฝ่ายผลิตหลิวที่ยังโกรธอยู่ “ได้ยินว่าคนของพวกคุณตกลงไปในคูข้างทาง จนหน้าฟกช้ำเขียวไปหมดหรือ?”
หลิวชางเซิ่งยังไม่รู้เรื่องนี้ จึงเงยหน้ามองหลี่เซี่ยงหยางอย่างงุนงงแล้วถามว่า “คุณพูดอะไร?”
หัวหน้าหมู่บ้านหลี่เดือดดาลจนแทบทนไม่ไหว จึงพูดซ้ำอีกครั้ง “คนของพวกคุณตกลงไปในคูข้างทาง มาสายแล้วยังจะให้ฝ่ายผลิตของเราสละตำแหน่งที่หนึ่งให้อีก ปัญญาชนที่ลงชนบทสามคนของเราไม่ยอม พวกคุณก็ลงมือทำร้าย แถมยังบอกว่าคนกองงานผิงอันของเราเป็นพวกไร้ประโยชน์”
หัวหน้าหมู่บ้านหลี่ยิ่งพูดก็ยิ่งเหมือนเรื่องจริง จนตัวเขาเองเกือบเชื่อไปด้วย ท้ายที่สุดยังถามอย่างมีเลศนัยอีกประโยคว่า