ลู่เหวินเซิงพยักหน้า “เตรียมตัวรอดูได้เลย!”
เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดต่อว่า “ฉันจะพาสองคนนี้ไปช่วยคุมรถให้ เผื่อเจอหลิวเหล่าเอ้อร์จากกองงานชิงซาน จะได้มีคนช่วยสู้ด้วย!”
หัวหน้าหมู่บ้านหลี่มอง “บอดี้การ์ด” ที่ยืนประกบเธออยู่ซ้ายขวาแล้วพยักหน้า “ได้ ไปเถอะ! เธอแบกความหวังของคนทั้งหมู่บ้านเอาไว้เลยนะ!”
เขาจะไม่รู้ได้ยังไงว่าลู่เหวินเซิงคิดอะไรอยู่ แต่เจ้าหนุ่มสองคนนั้นก็ยังอ่อนประสบการณ์ แถมช่วยงานอะไรไม่ได้อยู่แล้ว ปล่อยให้เธอพาไปด้วยก็แล้วกัน ที่สำคัญ คำว่า “หลิวเหล่าเอ้อร์” ของเธอนี่ถูกใจเขาสุด ๆ
ใช่แล้ว ตาแก่หลิวก็เป็นเจ้ารองนั่นแหละ! ปีนี้ไม่ว่ายังไงเขาก็จะต้องได้ที่หนึ่ง ใครก็ขวางไม่ได้ทั้งนั้น...
ลู่เหวินเซิงจึงพาสองหนุ่มกระโดดขึ้นรถแทรกเตอร์ ท่ามกลางสายตาเปี่ยมความคาดหวังของหัวหน้าหมู่บ้านหลี่ แล้วขับออกจากหมู่บ้านไปพร้อมเสียงเครื่องยนต์ดังตึกตัก ภายใต้สายตาอิจฉาของชาวบ้านทั้งหมู่บ้าน
หลวี่ห้าวนั่งอยู่บนกองธัญพืช “พี่เฉิน พี่ลู่เก่งเกินไปแล้ว! พวกเราไม่ต้องทำงานด้วย...”
หานมู่เฉินเองก็ดีใจไม่แพ้กัน เมื่อวานเขาถามหลี่โหย่วเหลียงมาแล้วว่า ตอนส่งธัญพืช พวกหนุ่ม ๆ ที่แข็งแรงไม่เพียงต้องช่วยยกธัญพืช แต่ยังต้องแบกคานหาบด้วย ลำบากไม่น้อย
วันนี้เขาเตรียมใจไว้แล้วว่าคงเหนื่อยแทบตาย ไม่คิดเลยว่าเสี่ยวเซิงจะพามานั่งรถแทรกเตอร์...
“อืม พี่ลู่ของนายชอบกินกุ้งเครย์ฟิช ตอนเที่ยงกลับมาเราไปจับในแม่น้ำกัน”
หลวี่ห้าวพยักหน้าหงึก ๆ “อืม ได้เลย”
ลู่เหวินเซิงขับรถแทรกเตอร์ไปตลอดทางอย่างราบรื่น จนเกือบถึงตำบลก็เห็นเกวียนวัวบรรทุกธัญพืชคันหนึ่งอยู่ข้างหน้า กำลังเคลื่อนไปช้า ๆ โชคดีที่ถนนหน้าทางเข้าตำบลกว้าง อีกทั้งฝีมือขับรถของลู่เหวินเซิงก็ดี เธอเร่งเครื่องแซงเกวียนคันหน้าไปได้ในวินาทีสุดท้าย ก่อนจอดรถนิ่งสนิทที่หน้าตำบล