ช่วงบ่าย ลู่เหวินเซิงกับเสิ่นหลิงหลิงไปงีบที่เดิมตามเคย ก่อนจะกลับมาตัดหญ้าหมูต่อ ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้พวกเธอได้งานสบายขนาดนี้ล่ะ!
ทั้งคู่ตั้งใจทำงานเต็มที่ เพิ่งสี่โมงก็เก็บหญ้าหมูใส่ตะกร้าสะพายหลังใบใหญ่จนเต็มสองใบแล้ว ลู่เหวินเซิงกำลังคิดถึงเมนูมื้อเย็น ก็ได้ยินเสียงเสิ่นหลิงหลิงดังมาจากข้างหลัง
“เหวินเซิง เธอว่าเราใช้ชีวิตสบายเกินไปหน่อยหรือเปล่า?”
เสิ่นหลิงหลิงมองพวกปัญญาชนที่ลงชนบทคนอื่น ๆ ซึ่งออกจากบ้านแต่เช้ากลับเอาตอนค่ำ สภาพเหนื่อยจนแทบอยากฟุบลงกับพื้น แล้วหันมานึกถึงตัวเอง ก็รู้สึกผิดขึ้นมานิดหน่อย...
เธอถึงกับแย่งงานเด็ก ๆ ทำ! ตอนเช้าเธอตัดหญ้าหมูแข่งกับเสี่ยวโต้วจื่อ แต่ยังทำได้ไม่เร็วเท่าเด็กคนนั้นเลย...
ฟังน้ำเสียงก็รู้แล้วว่ามีอะไรแปลก ๆ ลู่เหวินเซิงจึงหยุดเดินแล้วถามตรง ๆ
“กลัวคนอื่นหัวเราะเหรอ? ก็ดี งั้นไปทำงานกับพวกปัญญาชนหานเถอะ”
เสิ่นหลิงหลิงเบิกตากว้างมองเธอ เพื่อนรักไม่ต้องการเธอแล้วหรือไง?
ลู่เหวินเซิงเห็นท่าทางของเธอแล้วอดขำไม่ได้ ยัยตัวดี คิดว่าฉันจัดการเธอไม่ได้หรือไง?
“ไปกัน เราไปที่นา ขอเถามันเทศจากพวกปัญญาชนหาน”
เสิ่นหลิงหลิงพยักหน้า “ได้พอดีเลย ทางผ่านบ้านคุณปู่เก๋อ ซื้อแตงโมกลับไปลูกหนึ่งด้วย”
“อืม เอาสิ แต่ฝ่ายผลิตผิงอันไม่ได้แซ่หลี่กันหมดหรือ? ทำไมถึงมีคุณปู่เก๋อโผล่มาอีกคนล่ะ?”
คนสมัยนี้มักไม่ค่อยต้อนรับคนนอก โดยเฉพาะหมู่บ้านที่คนส่วนใหญ่ใช้นามสกุลเดียวกัน พอไล่ญาติกันจริง ๆ คนครึ่งหมู่บ้านก็เป็นญาติห่าง ๆ กันแล้ว นอกจากแต่งสะใภ้เข้าบ้าน ปกติแทบไม่รับคนต่างแซ่เข้ามา
เสิ่นหลิงหลิงอธิบายให้ฟังได้ถูกจังหวะ “ฉันได้ยินเอ้อร์จู้เล่ามา คุณปู่เก๋อเป็นหมอพเนจร เมื่อหลายปีก่อนหนีภัยแล้งมาที่นี่ พอดีหมู่บ้านไม่มีหมอ ผู้ใหญ่บ้านเลยตัดสินใจให้แกอยู่ต่อ