เสิ่นหลิงหลิงเองก็เป็นคนหัวไว พอได้สติจึงล้มตัวลงกับพื้นตามน้ำแล้วหลับตาปี๋ วันนี้ต่อให้เป็นเง็กเซียนฮ่องเต้มาตาม เธอก็ไม่ลุกขึ้นเด็ดขาด
ลู่เหวินเซิงรีบลุกพรวดขึ้นมา แล้วประคองร่างท่อนบนของเสิ่นหลิงหลิงไว้ พลางร้องเรียกและเขย่าตัวเธอไปด้วย “หลิงหลิง หลิงหลิง เป็นอะไรไป? อย่าทำให้ฉันตกใจสิ!”
ในสายตาคนนอก เธอดูตกใจไม่น้อยจริง ๆ เสียงเรียกที่เจือสะอื้นนั้นชวนให้คนฟังสงสารจับใจ
แต่ในสายตาของเสิ่นหลิงหลิงกลับคิดว่า: เซิงเซิง เบา ๆ หน่อย เขย่าจนน้ำในหัวฉันจะกระฉอกออกมาแล้ว...
หัวหน้าฝ่ายผลิตวิ่งมาถึงในจังหวะนั้นพอดี ระหว่างทางเขาเห็นหลี่ชุนฮวายื่นมือผลักลู่เหวินเซิงแต่ไกล จนตกใจแทบตาถลน!
ลู่เหวินเซิงเป็นใครน่ะหรือ? เธอคือคนดีเด่นที่เลขาธิการสหกรณ์ประชาชนยังเอ่ยชม เพิ่งได้รับคำชมได้ไม่กี่วันก็ถูกคนรังแกเสียแล้ว ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไปจะเป็นยังไง?
คนแรกที่ไม่ปล่อยเขาไปก็คือหัวหน้าหมู่บ้าน...
“เกิดอะไรขึ้น? นี่มันเรื่องอะไรกัน?”
หัวหน้าฝ่ายผลิตเห็นคนมุงอยู่รอบ ๆ ไม่น้อย กว่าจะเบียดเข้าไปได้ก็แทบแย่ แล้วก็เห็นภาพลู่เหวินเซิงกอดร่างท่อนบนของเสิ่นหลิงหลิงพลางเขย่าตัวเธอ พริบตานั้นเขาก็เดือดดาลขึ้นมาทันที
“นี่มันเรื่องอะไรกัน หลี่ชุนฮวา อธิบายมาเดี๋ยวนี้!”
หลี่ชุนฮวาเองก็อยากได้คำอธิบายเหมือนกัน ใครก็ได้ช่วยบอกเธอทีว่าเกิดอะไรขึ้น เธอแค่ผลักเบา ๆ ทีเดียว ทำไมอีกฝ่ายถึงเป็นลมไปได้?
“ฉัน...หัวหน้าฝ่ายผลิต...ฉัน...ไม่เกี่ยวกับฉันนะ ฉันไม่รู้...”
หัวหน้าฝ่ายผลิตเป็นใครกัน? สายตาของเขาคมกริบยิ่งกว่าไม้บรรทัด! เขาเห็นกับตาแล้ว หลี่ชุนฮวายังคิดจะปฏิเสธ นี่ไม่เห็นเขาอยู่ในสายตาเลยหรือไง สีหน้าของเขาจึงเคร่งขรึมลงทันที