สุดท้ายลู่หงจวินก็เป็นฝ่ายเอ่ยปากว่า “เดี๋ยวให้เจี้ยนตั่งไปเรียกพี่ใหญ่ของพวกเธอกลับมา ให้เขาเอาเงินมาช่วยแก้ขัดก่อน
อีกอย่าง ต่อไปพวกเธอสองคนก็ไม่ต้องเรียนแล้ว ให้แม่พวกเธอไปรับกล่องไม้ขีดมาให้พวกเธอทำที่บ้านก่อน ฉันจะลองหางานชั่วคราวอะไรสักอย่างให้พวกเธอดู”
แม้ตอนนั้นเขาจะรับปากคนคนนั้นว่าจะเลี้ยงดูเด็กทั้งสองจนโตและส่งเสียให้เรียนหนังสือ แต่คนคนนั้นหายหน้าไปหลายปีแล้ว คงไม่อยู่บนโลกนี้แล้วแน่ ๆ
ลู่หงจวินมองใบหน้าของลู่เจี้ยนตั่งกับลู่เจี้ยนหมิน แล้วภาพนั้นก็ทับซ้อนกับชายในความทรงจำ เขายังจำคืนฝนตกเมื่อ 15 ปีก่อนได้ ตอนนั้นเขาออกไปดื่มเหล้าแล้วกำลังเดินกลับบ้าน
เขาเมาจนไม่รู้ว่ามุดเข้าไปในกองฟางไหน พอลืมตาตื่นอีกครั้งก็เห็นชายคนหนึ่งนั่งอยู่ข้าง ๆ ชายคนนั้นเห็นเขาฟื้นจึงลดเสียงพูดว่า
“คุณชื่อลู่หงจวินใช่ไหม เป็นคนหมู่บ้านเสี่ยวเฉียวถุน ฉันรู้สถานการณ์ของครอบครัวคุณ คุณยังมีน้องชายอีกคนที่เป็นทหาร”
ตอนนั้นลู่หงจวินยังมึนงง แถมดูทึ่ม ๆ เขาถามว่า “คุณเป็นใคร แล้วรู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไง?”
ชายคนนั้นพูดต่อว่า “แน่นอนว่าฉันสืบเรื่องครอบครัวคุณมาแล้ว นี่เงิน 1,000 หยวน คุณช่วยดูแลเด็กสองคนนี้สามปี ฉันจะจัดหางานในเมืองให้คุณกับภรรยาคนละงาน แล้วส่งเงินให้เดือนละ 100 หยวน คุณคิดว่ายังไง?”
ลู่หงจวินไม่เคยรู้มาก่อนว่าบนโลกนี้จะมีเรื่องดี ๆ แบบนี้ด้วย จึงตอบตกลงว่า
“ได้ ฉันตกลง แต่ทำไมถึงเลือกฉันล่ะ?”