บ่ายวันนั้น ลู่เจี้ยนตั่งก็ได้พบเฉินเฉิงสมใจ ตอนเดินเข้ามา เขาเห็นเฉินเฉิงกำลัง...เย็บผ้าห่มอยู่หรือ?
ลู่เจี้ยนตั่งที่ปกติวางท่าจริงจังถึงกับตกใจจนคางแทบหล่น เขา...เขา...เขา!
เฉินเฉิงเหลือบมองเขาแวบหนึ่งโดยไม่พูดอะไร เรื่องแค่นี้จะตกใจอะไรนักหนา ตอนอยู่ในกองทัพก็ต้องทำเองไม่ใช่หรือ อีกอย่าง เขาเป็นหนุ่มโสด จะไม่ให้เย็บเองแล้วจะให้ใครเย็บให้? เย็บผ้าห่มให้เซิงเซิง เขาเต็มใจอยู่แล้ว!
เห็นเฉินเฉิงทำท่าสงบนิ่ง ลู่เจี้ยนตั่งก็รู้สึกว่าตัวเองมีปฏิกิริยาเกินเหตุไปหน่อย เขายืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่ข้าง ๆ จะยืนก็ไม่ใช่ จะนั่งก็ไม่เชิง ชั่วขณะนั้นไม่รู้จะวางมือวางเท้าไว้ตรงไหน
ครู่หนึ่งเฉินเฉิงก็กัดด้ายขาดอย่างใจเย็น แล้วค่อย ๆ พับผ้าห่ม อุ้มเข้าไปในห้อง ก่อนจะพูดขึ้นว่า “เข้ามาสิ”
ลู่เจี้ยนตั่งราวกับได้รับการอภัยโทษ เขาถอนหายใจโล่งอกอยู่ในใจ แล้วก้าวตามเข้าไป
เฉินเฉิงวางผ้าห่มเรียบร้อยแล้วก็รินน้ำให้ตัวเองแก้วหนึ่ง ก่อนถามว่า “มีธุระอะไรถึงมาหาฉัน?”
ลู่เจี้ยนตั่งสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วจึงตอบ “ผมรู้ว่าคุณคิดจะทำอะไร”
เฉินเฉิงเลิกคิ้ว “งั้นหรือ ลองพูดมาสิ”
เห็นเขาไม่มีท่าทีโกรธ ลู่เจี้ยนตั่งจึงกล้าเอ่ยปาก “คุณจะจัดการพ่อผม”
สีหน้าเฉินเฉิงพลันมืดครึ้ม เขาไม่พูดอะไร เพียงจ้องลู่เจี้ยนตั่งเขม็ง พลางคิดว่า ถ้าจะฆ่าเด็กเวรนี่ ต้องลงมือกี่ขั้นกันนะ
ลู่เจี้ยนตั่งสัมผัสได้ถึงจิตสังหารในแววตาของเฉินเฉิง จึงรีบพูดว่า “ผม...ผมก็อยากจัดการเขาเหมือนกัน...”