ลู่เจี้ยนตั่งออกจากบ้านเฉินเฉิงแล้วก็รีบกลับบ้าน เขาต้องไปซื้อกับข้าวที่ลู่หงจวินชอบกินมาเลี้ยงส่งอีกฝ่ายให้ดี จะได้แสดง “ความกตัญญู” ของตัวเองด้วย
พอเรื่องในใจใกล้จะคลี่คลาย อารมณ์เขาก็ดีเป็นพิเศษ ตอนกลับบ้านเห็นลู่เจี้ยนหมินยืนถือถุงผ้าอยู่ในห้องเก็บฟืนที่คับแคบ
“เจี้ยนหมิน ทำอะไรอยู่?”
“พี่ไม่ได้บอกหรือว่าพรุ่งนี้เราจะไปกันแล้ว? ผมเลยคิดจะเก็บข้าวของ แต่เราก็ไม่มีอะไรให้เก็บเลย...”
ลู่เจี้ยนตั่งมองน้องชายตรงหน้าแล้วรู้สึกขมขื่นอยู่ในใจ เขาคว้าถุงผ้ามาโยนไว้บนเตียงทันที ก่อนพูดว่า
“พรุ่งนี้เราไม่ไปแล้ว รอให้ผ่านไปสักสองวัน พี่จะพาไปซื้อของ”
ลู่เจี้ยนหมินงุนงง พี่ชายของเขาไม่ได้เร่งร้อนอยากไปหรอกหรือ ทำไมจู่ ๆ ถึงไม่รีบแล้วล่ะ?
ลู่เจี้ยนตั่งไม่อธิบายอะไร พาเขาไปซื้อกับข้าวทันที ของที่เลือกมาส่วนใหญ่เป็นของที่ลู่หงจวินชอบกิน แม้แต่ตอนลู่เจี้ยนหมินบอกว่าอยากกินแตงกวาสักลูก เขาก็ยังไม่ซื้อให้
“จะกินอะไรนักหนา ต่อไปยังมีโอกาสกินอีกเยอะ”
ลู่เจี้ยนหมินเบะปาก ไม่รู้ว่าพี่ชายกำลังบ้าอะไรอีก...
พอทั้งสองกลับถึงบ้าน ลู่เจี้ยนตั่งก็เริ่มทำกับข้าว เขาตักส่วนของลู่หงจวินใส่กล่องข้าว แยกวางไว้ต่างหากแล้วค่อยเริ่มกิน
เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา พวกเขาสองคนแทบไม่ต่างจากคนไร้ตัวตน กินข้าวกันอย่างรีบร้อนเสร็จแล้ว เขายังต้องไปต้มน้ำอาบด้วย เมื่อมองกล่องข้าวสองใบที่วางอยู่บนเตา เขาก็รู้สึกแปลก ๆ อยู่ตลอด เขาไม่น่าจะวางแบบนี้นี่นา หรือว่าเขาจำผิด?