ทางด้านหานมู่เฉิน หลังจากมองส่งเสิ่นหลิงหลิงวิ่งหนีไป เขาก็ยกของเข้าไปในห้อง หลวี่ห้าวกำลังปูที่นอนให้ทั้งสองคน พอเห็นของสีเหลืองอร่ามในมือหานมู่เฉินก็อดแปลกใจไม่ได้
“นี่อะไรเหรอ? สีเหลือง ๆ ดูสวยดีนะ”
หลวี่ห้าวไม่เคยเห็นของแบบนี้มาก่อน เพราะแถวบ้านเขาไม่มีปลูก เขาเลยไม่เคยกิน
“กู่เหนียง”
“หญิงสาวเหรอ?”
หานมู่เฉิน: …
ช่างเถอะ เขาไม่มีอารมณ์จะอธิบายแล้ว อยากเรียกหญิงสาวก็เรียกไป
หลวี่ห้าวรู้สึกโดยสัญชาตญาณว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล จึงเกาจมูก ก่อนจะหยิบลูกหนึ่งใส่ปากแล้วลองเคี้ยวสองสามที พอได้ชิมก็ร้องอย่างประหลาดใจ
“พี่เฉิน อันนี้อร่อยมาก! หวาน ๆ หอม ๆ พี่ลองชิมดูสิ”
พูดจบก็ยื่นให้หานมู่เฉินกินหนึ่งลูกอย่างเป็นธรรมชาติ
หานมู่เฉิน: …
ภายใต้สายตาพิฆาตของหานมู่เฉิน สหายหลวี่ห้าวจัดการกู่เหนียงไปคนเดียวเกือบครึ่งจาน ผลก็คือต้องไปนั่งยอง ๆ ในห้องส้วมกลางดึก
แต่เรื่องนั้นเอาไว้ทีหลัง มาพูดถึงทางด้านลู่เหวินเซิงก่อน
หลังจากเย็บปลอกแขนเสร็จอย่างรวดเร็วข้างหนึ่ง เธอก็มองออกไปนอกหน้าต่างแล้วถามอย่างอยากรู้อยากเห็น “ทำไมคนข้างนอกถึงเพิ่งกินข้าวกันเอาป่านนี้?”
เสิ่นหลิงหลิงเห็นเธอเย็บอย่างยากลำบาก จึงเลื่อนตะเกียงน้ำมันมาไว้ตรงหน้า แล้วหันไปมองไป๋เชี่ยนที่กำลังล้างจานอย่างเงอะงะอยู่ข้างบ่อเหมือนลู่เหวินเซิง ก่อนจะพูดว่า
“เหวินเซิง ฉันบอกเธอนะ เธอทำกับข้าวกินเองเลยไม่รู้ เมื่อบ่ายวานนี้ปัญญาชนจางเรียกพวกเราประชุมสั้น ๆ แล้วจัดเวรทำอาหารกัน
หลี่เยี่ยนอยู่เวรเดียวกับจางจื้อผิง จางฮุ่ยฮุ่ยอยู่เวรเดียวกับไป๋เชี่ยน ฉันอยู่เวรเดียวกับปัญญาชนหาน ส่วนปัญญาชนหลวี่อยู่เวรเดียวกับปัญญาชนเมิ่ง”