ลู่เหวินเซิงคิดอยู่พักหนึ่งก็ยังนึกไม่ออกว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ สุดท้ายจึงตัดสินใจปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาติ…
ไม่มีทางเลือก ได้แต่ค่อย ๆ ทำไปทีละก้าว!
ลู่เหวินเซิงควบคุมคนตัวจิ๋วให้เริ่มเกี่ยวข้าวสาลีกับข้าวเปลือก ทันทีที่เกี่ยวลงมา เมล็ดธัญพืชก็เหมือนถูกอะไรบางอย่างเรียกหา เปลือกแตกออกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะลอยไปยังยุ้งฉางเล็ก ๆ ทีละเมล็ด
ภาพตรงหน้าทำเอาเธอตะลึงไปเลย นี่คือพลังโกงของมิติหรือ แค่เธอเกี่ยวลงมาก็พอแล้วงั้นเหรอ แบบนี้ก็ประหยัดแรงไปได้เยอะเลย!
พอคิดได้อย่างนั้น ลู่เหวินเซิงก็ยิ่งทำอย่างกระตือรือร้น ใช้เวลาแค่ชั่วโมงกว่า ๆ เธอก็เก็บเกี่ยวธัญพืชทั้งหมดเรียบร้อย
จากนั้นเธอก็พรวนดินอีกครั้งแล้วปลูกพืชผลรุ่นที่สองลงไป แถมยังปลูกแตงโมเรียงเป็นแถวริมคันนาอย่างคนรักการทำมาหากิน ต่อไปจะได้ไม่ต้องกลัวว่าไม่มีแตงโมกิน~
เสร็จแล้วเธอยังไปดูไก่ป่าที่เลี้ยงไว้ด้วย พอเห็นว่าไม่มีปัญหาก็ถอนจิตสำนึกออกจากมิติอย่างโล่งใจ อาจเป็นเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่แยกจิตสำนึกออกจากร่าง พอกลับออกมากะทันหันจึงยังปรับตัวไม่ทัน
นอกจากปวดหัวแทบระเบิดแล้ว ทั้งร่างยังไร้เรี่ยวแรง ลู่เหวินเซิงฝืนทนความไม่สบาย พยายามควบคุมพลังวิญญาณเพียงริบหรี่ในร่างให้ไหลเวียนไปทั่วตัว
โดยเฉพาะบริเวณศีรษะ เธอให้พลังไหลวนอยู่หลายรอบกว่าจะรู้สึกสบายขึ้นบ้าง แต่หัวก็ยังปวดตื้อ ๆ อยู่ พรุ่งนี้ยังมีเรื่องสำคัญมากต้องทำ เธอกลัวว่าจะตื่นไม่ไหวตอนเช้า จึงดื่มน้ำพุวิญญาณอีกแก้ว แล้วหลับสนิทไป…
————
เช้าตรู่วันถัดมา
ไก่เพิ่งขันครั้งแรก ลู่เหวินเซิงก็ลืมตาขึ้น เธอใช้จิตสำนึกตรวจดูร่างกาย แล้วพบว่าตัวเองสดชื่นกระปรี้กระเปร่าและเต็มไปด้วยพละกำลัง ถึงขั้นรู้สึกว่าตอนนี้ต่อให้เทียมวัวลากไถนา สิบหมู่ก็ยังไหว