“ที่รัก~ มีลูกชายให้พี่สักคนเถอะ! ยายแก่ที่บ้านเธอน่ะมีลูกไม่ได้แล้ว พี่อุตส่าห์ใจดีช่วยเขาสืบพันธุ์ให้”
“พี่ไอกั๋ว ฉัน...ฉันทำไม่ได้หรอก ถ้าถูกจับได้ฉันตายแน่”
“ทำไม เธอไม่ชอบพี่เหรอ? หืม? ของพี่ไม่แข็งแรงพอหรือไง?”
ลู่เหวินเซิง: ให้ตายเถอะ นี่มันคำพูดบ้าบออะไรกัน!
เธอยังเป็นเด็กอยู่นะ!
พอชายคนนั้นพูดจบ ลู่เหวินเซิงก็ได้ยินเสียงหญิงสาวหอบหายใจครวญครางติดกันเป็นชุด
“อา...พี่ไอ...พี่ไอกั๋ว ฉัน...ฉันยอมแล้วก็ได้! อา!”
“เด็กดี อย่าพูดเลย ทำตัวสบาย ๆ แล้วสนุกกับมันนะ~”
จากนั้นก็มีเสียงอืออาไม่เหมาะแก่การฟังดังต่อเนื่อง...
ให้ตายสิ...
ลู่เหวินเซิงอ้าปากค้างจนเป็นรูปตัวโอ นี่เป็นเสียงที่ฟังได้โดยไม่ต้องเสียเงินด้วยเหรอ?
“จิ๊ ๆ แอบมีอะไรกับเมียคนอื่นนี่มันเร้าใจจริง ๆ!”
ลู่เหวินเซิงกลัวว่าถ้าฟังต่อไปหูจะพัง รีบฉวยโอกาสตอนที่ทั้งคู่ไม่ทันสังเกตหนีออกมา จะได้ไม่ไปรบกวนคู่รักลักลอบคู่นั้น
เขาว่ากันไม่ใช่เหรอว่า ต่อให้รื้อวัดสิบแห่ง ก็อย่าขัดขวางคู่รัก...
ถุย ๆ ๆ คิดผิดแล้ว!
ไอกั๋วเหรอ? เธอจำไว้แล้ว ไว้มีเวลาค่อยไปสืบดู ฮี่ ๆ
ลู่เหวินเซิงกลับที่พักของปัญญาชนที่ลงชนบทพร้อมกับความลับค้างคาใจที่ยังเคี้ยวไม่หมดครึ่งหนึ่ง ตอนนี้พวกปัญญาชนรุ่นเก่ากำลังกินข้าวกันอยู่ในลานกลาง ไป๋เชี่ยนก็นั่งร่วมโต๊ะด้วย
ลู่เหวินเซิงมองนาฬิกาข้อมือ นี่ก็เจ็ดโมงครึ่งแล้ว ทำไมเพิ่งกินข้าวกันนะ? แม้จะสงสัย แต่เธอก็ไม่ได้แสดงออก เดินเลี่ยงพวกเขาตรงไปยังห้องปีกตะวันตก