“หัวหน้าหมู่บ้านหลี่ อีกนานไหมกว่าจะถึง!” เสียงรถแทรกเตอร์ดังมาก ลู่เหวินเซิงจึงต้องตะโกนสุดเสียง เธอถูกเขย่าจนหัวหมุนไปหมด รู้สึกเหมือนก้นไม่ใช่ของตัวเองแล้ว
ทุกคนต่างก็ทรมานไม่แพ้กัน พากันเงี่ยหูฟังคำพูดของตาเฒ่าหลี่
“นั่งรถแทรกเตอร์อีกแค่ครึ่งชั่วโมงกว่า ๆ เอง จับให้แน่นล่ะ!” หลี่เซี่ยงหยางตะโกนเสียงดังทรงพลัง
ข้างหน้ายังมีหลุมดินใหญ่อีกหลายหลุม เขากลัวพวกเด็กหน้าใหม่จะตกลงไปจนเจ็บตัว ถึงอย่างไรตอนนี้พวกเขาก็เป็นคนของกองงานเขาแล้ว เขาไม่มีวันยอมให้ใครเกิดเรื่องในพื้นที่ที่เขาดูแลเด็ดขาด
ลู่เหวินเซิงได้ยินดังนั้นก็ลองคำนวณในใจ ถ้าเดินเท้าไปเองก็คงต้องใช้เวลาประมาณชั่วโมงกว่า ๆ แบบนี้แสดงว่ากองงานผิงอันที่พวกเขาอยู่คงอยู่ใกล้สหกรณ์พอสมควร ส่วนกองงานอื่น ๆ คงต้องใช้เวลาเดินทางอย่างน้อยสองชั่วโมง
ดูท่าพวกเขาจะโชคดีจริง ๆ ที่ถูกจัดให้มาอยู่กองงานที่ไม่ห่างไกลนัก แถมยังพอมีเงินอยู่บ้าง
หา? เธอรู้ได้ยังไงน่ะเหรอ?
ล้อเล่นหรือไง ขนาดมีเจ้าเหล็กวัวแล้ว ยังจะไม่เรียกว่ามีเงินอีกเหรอ!
หลังถูกเขย่ามาครึ่งชั่วโมง ขาของลู่เหวินเซิงก็สั่นระริกตั้งแต่นั่งอยู่บนรถแทรกเตอร์ ในที่สุดหลังจากเฝ้ารอแทบไม่ไหว พวกเขาก็มาถึงเสียที
ตอนนี้เป็นเวลาที่ทุกคนเลิกงานพอดี รถแทรกเตอร์จอดอยู่หน้าสำนักงานกองงาน ด้านหน้าเป็นลานตากข้าวสาลีผืนกว้าง บนลานมีข้าวสาลีกองอยู่เต็มไปหมด มองเห็นสีทองอร่ามสุดลูกหูลูกตา เป็นภาพที่ชวนตื่นตะลึง
เมื่อมองบ้านดินที่ตั้งเรียงลดหลั่นกันอยู่ไกล ๆ ความรู้สึกแรกของลู่เหวินเซิงก็คือ จนจริง ๆ จนจนเหมือนกันไปหมด...