เมื่อทั้งสามคนพักจนหายเหนื่อย หลี่เอ้อร์จู้จึงพาพวกเขาทั้งสี่คนเข้าไปยังที่พักของปัญญาชนที่ลงชนบท เหล่าปัญญาชนรุ่นเก่ากำลังทำอาหารกันอยู่ ดูคึกคักพร้อมหน้าพร้อมตา
ลานพักของปัญญาชนที่ลงชนบทจะว่าเล็กก็ไม่เล็ก จะว่าใหญ่ก็ใหญ่เอาเรื่องเหมือนกัน อย่างไรเสียก็เป็นบ้านที่ดัดแปลงมาจากบ้านของเจ้าที่ดิน ดูภูมิฐานไม่น้อย หน้าประตูเรือนหลักยังมีแปลงผักส่วนตัวสองแปลง ปลูกผักไว้ไม่น้อย เพียงแต่แต่ละต้นเติบโตไม่สม่ำเสมอกันนัก
มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นฝีมือของมือใหม่ ห้องข้างทั้งสองฝั่งมีม่านแขวนอยู่ ดูท่าจะเป็นห้องอาบน้ำ ปีกเรือนฝั่งตะวันออกดัดแปลงเป็นห้องครัว ส่วนปีกเรือนฝั่งตะวันตกเป็นห้องพัก
ส่วนห้องน้ำมีเพียงส้วมหลุมรวม อยู่ไม่ไกลจากที่นี่ กลิ่นค่อนข้างแรงอยู่บ้าง...
ลู่เหวินเซิงมองสภาพแวดล้อมตรงหน้าแล้วขมวดคิ้ว หากให้เธออยู่ที่นี่ เธอคงทนอยู่ไม่ไหว...
“คุณจาง คนเหล่านี้เป็นปัญญาชนที่เพิ่งมาใหม่ ผู้ใหญ่บ้านบอกให้คุณช่วยจัดที่พักให้หน่อย”
จากนั้นเขาก็หันมาพูดกับลู่เหวินเซิงและคนอื่น ๆ ว่า “งั้นผมกลับก่อนนะ บ่ายนี้ยังต้องไปทำงานอีก”
เดินไปได้ครึ่งทาง เขาก็หันกลับมาเสริมว่า
“จริงสิ พวกคุณจัดของเสร็จแล้วก็ไปหาผมที่บ้านนะ ผมจะพาไปเบิกเสบียง
แล้วก็ ปัญญาชนที่เพิ่งลงชนบทจะมีวันหยุดสองวัน ถ้าขาดอะไรไปก็ไปซื้อที่ตลาดในเมืองได้ หมู่บ้านเรามีร้านค้าสหกรณ์อยู่ร้านหนึ่ง แต่ของในร้านไม่ค่อยมี ที่เหลือให้คุณจางอธิบายให้ฟังแล้วกัน”
หานมู่เฉินกล่าว “ขอบคุณมากนะครับพี่หลี่ เดี๋ยวผมเดินไปส่ง”
ลู่เหวินเซิงกล่าว “เดินทางดี ๆ นะคะ คุณหลี่”