ทั้งสามคนเดินมาถึงที่พักของปัญญาชนที่ลงชนบทอย่างรวดเร็ว ลู่เหวินเซิงมองเห็นกองอิฐแดงกับกระเบื้องแดงที่กองเรียงเป็นระเบียบอยู่บนพื้นที่ว่างทางขวามือของที่พักตั้งแต่ไกล ๆ ข้างกันยังมีกองทรายอีกกอง เธอรู้ว่านี่คือวัสดุที่ต้องใช้สร้างบ้านของเธอ
เธอรีบวิ่งไปประจบหัวหน้าหมู่บ้านหลี่ทันที
“คุณลุง ทำงานไวมากเลยนะคะ! ดูก็รู้ว่าเป็นคนลงมือทำจริง ๆ ทั้งเช้าคงยุ่งเรื่องของหนูอยู่ตลอด ลำบากคุณลุงแล้วค่ะ!”
พูดจบ เธอก็หยิบยาเส้นห่อหนึ่งจากกระเป๋าใบเล็กออกมา ยิ้มประจบเอาใจ
“คุณลุงคะ นี่เป็นของที่หนูตั้งใจซื้อให้จากในอำเภอวันนี้ คุณลุงรับไว้เถอะค่ะ ต่อไปตอนอยู่ชนบท หนูคงต้องรบกวนให้คุณลุงช่วยดูแลอีกเยอะเลย”
ความจริงยาเส้นนี่เธอแอบหยิบมาจากลู่หงจวินตั้งแต่แรกแล้ว ฮิ ๆ...
เมื่อครู่เธอเห็นหัวหน้าหมู่บ้านหลี่สูบยาเส้นมวน ก็เลยนึกขึ้นได้ว่าตัวเองยังมีของดีแบบนี้อยู่
หัวหน้าหมู่บ้านหลี่รับยาเส้นมาอย่างชื่นใจ ก่อนจะยัดใส่กระเป๋ากางเกง โชคดีที่กระเป๋ากางเกงเขาใหญ่ ไม่อย่างนั้นคงใส่ไม่ลง
เขาชั่งน้ำหนักห่อใหญ่ในมือเงียบ ๆ น่าจะหนักตั้งครึ่งชั่งได้กระมัง! แค่ดูสีก็รู้แล้วว่าเป็นยาเส้นชั้นดี ตอนนี้เขายิ่งชอบสหายน้อยลู่คนนี้ขึ้นทุกที
“อืม ฉันสั่งเอ้อร์จู้ไปซื้ออิฐแดงที่สหกรณ์ตั้งแต่เช้าแล้ว ตอนนี้เจ้าหนุ่มนั่นกำลังไปขนคานบ้าน พอวัสดุมาครบ เราก็เริ่มลงมือกันได้เลย”
หลี่เจิ้นกั๋วเป็นพี่ใหญ่ของตระกูลหลี่ ปกติเขาเป็นคนทึ่ม ๆ พูดน้อย พอมองปัญญาชนที่เพิ่งย้ายมาใหม่คนนี้ซึ่งไม่เพียงพูดจาคล่องแคล่ว แต่ยังจัดการเรื่องต่าง ๆ ได้เก่งกาจ เขาก็อดรู้สึกไม่ได้ว่าชีวิตกว่ายี่สิบปีที่ผ่านมาของตัวเองช่างเสียเปล่า!