“เป็นยังไงบ้าง? ชอบไหม?”
เสิ่นหลิงหลิงมองสีหน้าของลู่เหวินเซิงอย่างกระวนกระวาย
ตอนนี้ลู่เหวินเซิงกำลังถือปลอกแขนผ้าคู่หนึ่งอยู่ในมือ สีหน้าบอกไม่ถูกว่าอย่างไรดี เธอเงยหน้ามองท่าทางคาดหวังของอีกฝ่าย ก่อนจะฝืนยิ้มแล้วตอบว่า
“ฉันชอบมาก!”
ช่วยไม่ได้จริง ๆ เธอพูดคำว่า “ดีมาก” ไม่ออก ถึงจะยังเย็บเบี้ยว ๆ อยู่ แต่ก็สวยกว่าชิ้นที่เธอเย็บเมื่อคืนมาก! ดูท่าคงเลาะแล้วเย็บใหม่ซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบ คงใช้เวลานานไม่น้อย เธอจะทำลายกำลังใจกันได้ยังไง
เสิ่นหลิงหลิงได้ยินแล้วก็ยิ้มดีใจ ดวงตาเป็นประกายพลางถามย้ำว่า
“ใช่ไหมล่ะ? ชอบจริง ๆ ใช่ไหม? รอฉันฝึกอีกหน่อย แล้วจะเย็บคู่ที่สวยกว่านี้ให้เธอ!”
ลู่เหวินเซิง: ไม่ต้องลำบากขนาดนั้นก็ได้!
“เอ่อ หลิงหลิง ไม่ต้องหรอก ฉันมีคู่เดียวก็พอแล้ว ดูสิ เธอต้องโดนเข็มตำมือแน่ ๆ ต่อไปไม่ต้องเย็บแล้วนะ...”
เสิ่นหลิงหลิงเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ สีหน้าหม่นลง “งั้นก็ได้ ฉันคงไม่เหมาะกับงานนี้จริง ๆ เซิงเซิง เธอต้องรังเกียจฝีมือฉันมากแน่ ๆ!”
ลู่เหวินเซิง: ...ยัยนี่รู้จักเล่นบทน่าสงสารด้วยเหรอเนี่ย? ช่วยไม่ได้ ก็เธอดันใจอ่อนกับมุกนี้นี่นา!
ลู่เหวินเซิง สาวเจ้าเล่ห์แซ่ลู่ รีบปลอบทันทีว่า “ไม่เลย ไม่เลย เย็บเถอะ! เธอเย็บมากี่คู่ฉันก็เอาหมด ต่อไปปลอกแขนของฉันยกให้เธอจัดการเลย!”
เสิ่นหลิงหลิงตาเป็นประกาย “ได้เลย!”
ลู่เหวินเซิง: ...
จะทำยังไงได้ ก็ต้องตามใจเพื่อนรักของตัวเองสิ!
“พี่ลู่ ออกมากินแตงกัน!”
เสียงของหลวี่ห้าวดังมาจากห้องด้านนอก