“สหายหาน นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!”
จางจื้อผิงโมโหขึ้นมา ไม่สิ ปัญญาชนที่เพิ่งมาใหม่พวกนี้กำลังทำอะไรกันอยู่? คิดจะข่มขวัญพวกเขาหรือไง?
เขาเป็นคนแรกที่ได้ยินเสียงกรีดร้องของหลี่เยี่ยน ตอนถือไฟฉายออกมา ก็เห็นหลี่เยี่ยนนั่งแหมะอยู่บนพื้นแล้ว ส่วนสหายลู่ที่ทำท่าทางหลอน ๆ ก็กำลังก้มดมตัวหลี่เยี่ยนไปทั่ว ถ้าไม่ใช่เพราะตอนเด็กเขาแอบตามย่าไปทำพิธีเข้าทรงอยู่บ่อย ๆ คงได้สติแตกไปแล้ว!
หานมู่เฉินเกาจมูกอย่างจนใจ ก่อนตอบว่า “ก็อย่างที่เห็น สหายลู่อาจจะเป็นโรคนอนละเมอ”
“อาจจะเหรอ? ขนาดนี้แล้วยังอาจจะอีก?”
ทำคนตกใจจนฉี่ราดแล้ว ยังจะพยายามแก้ตัวอีกเหรอ? จะแก้ตัวขึ้นได้ยังไงกัน!
เสิ่นหลิงหลิงมองลู่เหวินเซิงที่ยังเดินวนไปวนมาอยู่ในลานบ้าน แล้วถามหานมู่เฉินว่า “สหายหาน ต้องปลุกให้ตื่นไหม?”
หานมู่เฉินเองก็ไม่รู้จะทำยังไง เขาไม่รู้จริง ๆ ว่าปลุกได้หรือเปล่า
ตอนนั้นหลวี่ห้าวกลับเอ่ยขึ้นว่า “ปลุกไม่ได้ เดี๋ยวจะสติฟั่นเฟือนเอา สหายเสิ่น พาเธอกลับห้องเถอะ คงใกล้จะพอแล้ว”
เสิ่นหลิงหลิงพยักหน้า เดินเข้าไปหาลู่เหวินเซิงแล้วพูดเสียงเบา “เซิงเซิง กลับห้องไปนอนกันนะ”
พูดจบก็จับมือลู่เหวินเซิง พาเธอเดินเข้าไปในห้อง สิ่งที่น่าทึ่งคือ ลู่เหวินเซิงยอมเดินตามเสิ่นหลิงหลิงไปอย่างว่าง่ายจริง ๆ
หานมู่เฉินกับหลวี่ห้าวเห็นแบบนั้นก็ถอนหายใจโล่งอก พวกเขากำลังจะกลับห้องไปนอน แต่หลี่เยี่ยนกลับตะโกนลั่นขึ้นมาเสียก่อน
“พวกคุณไปไม่ได้นะ! วันนี้ต้องอธิบายเรื่องนี้ให้ฉันฟัง!”
หานมู่เฉินถามเสียงเย็น “กลางดึกขนาดนี้ คุณจะให้ผู้ชายสองคนอย่างพวกผมอธิบายอะไร? รอให้สหายลู่ตื่นพรุ่งนี้เช้าค่อยว่ากัน”