“สหายผู้รู้หนังสือหาน สหายผู้รู้หนังสือหลวี่ หลิงหลิง ออกมากินข้าวได้แล้ว! เร็วเข้าพวกเธอ มาช้าอดนะ…”
ลู่เหวินเซิงเคาะประตูเรียกทีละห้อง ไม่รอให้คนข้างในตอบก็เดินตรงไปยังครัวเล็ก ทว่าเพิ่งออกจากห้องมาก็เห็นหลี่เยี่ยนยังยืนนิ่งงันอยู่ตรงนั้น ไม่ได้ไปไหน เธอหัวเราะเยาะแล้วถามว่า “อยากโดนตบหรือไง?”
หลี่เยี่ยนกลืนน้ำลาย ก่อนยกมือชี้ไข่ไก่ที่ลู่เหวินเซิงยังกำไว้ในมือ
ลู่เหวินเซิงก้มมองลงไป “หืม? อ้อ!”
“โทษที ลืมไปเลย”
พูดจบก็ยื่นไข่ไก่ให้หลี่เยี่ยน
หลี่เยี่ยนคิดในใจว่า ไข่ไก่ก็คือไข่เหมือนกันนะ ฟองละสองเหมาเชียว! หามาได้ด้วยความสามารถของตัวเอง ทำไมจะไม่เอาล่ะ?
พอหานมู่เฉิน หลวี่ห้าว และเสิ่นหลิงหลิงล้างหน้าล้างตาเสร็จ มาถึงครัวเล็ก ลู่เหวินเซิงก็ตักข้าวใส่ชามเรียบร้อยแล้ว ทั้งหมดสี่ชามพูน ๆ เธอกวักมือเรียกทุกคน
“รีบมากินกัน ข้าวอบเนื้อหมักที่ฉันทำเมื่อเช้า กินกันให้อิ่มเต็มที่ กินไม่หมดห้ามลุกนะ”
เสิ่นหลิงหลิงเอ่ยก่อน “เซิงเซิง เธอเกรงใจเกินไปแล้ว!”
หลวี่ห้าวรีบรับคำ “นั่นสิ พี่ลู่”
ส่วนหานมู่เฉินเปลี่ยนเรื่องไปพูดถึงเมื่อคืน “สหายผู้รู้หนังสือลู่ เธอยังจำได้ไหมว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น?”
ลู่เหวินเซิงจำได้แน่นอน แต่จะยอมรับไม่ได้ เธอจึงแกล้งทำเป็นงุนงง “ฉันไม่ได้…ละเมอเดินจริง ๆ หรอกนะ!”
เสิ่นหลิงหลิงเห็นสีหน้าหม่นหมองของเธอ จึงปลอบว่า “ไม่เป็นไรนะเซิงเซิง อย่าเสียใจไปเลย”
ลู่เหวินเซิงส่ายหน้าแล้วพูดอย่างลำบากใจว่า “เช้านี้หลี่เยี่ยนมาหาเรื่องฉัน แล้วยังโดนฉันซ้อมอีก…”
ทุกคน “……”
เอ่อ หลี่เยี่ยนโชคร้ายจริง ๆ…
แต่หลวี่ห้าวเป็นใครกัน เขายืนข้างพี่ลู่อย่างไม่มีเงื่อนไข “พี่ลู่ เรื่องนี้ไม่โทษพี่หรอก ต้องเป็นหลี่เยี่ยนที่หาเรื่องโดนเองแน่ ๆ